Ανοιχτή επιστολή στο Mega tv Κύπρου

  Προς Διευθυντή Ειδήσεων Μιχάλη Παυλίδη

Αφορμή  αυτής της επιστολής είναι μια είδηση που μεταδόθηκε το  Σάββατο (7/6/2014) στο κεντρικό δελτίο  του σταθμού σας. Πρόκειται για τη χαρμόσυνη είδηση που  αναγγείλατε με κωδωνοκρουσίες,   για το νέο βιβλίο της Βικτώρια Χίσλοπ  The sunrise που αναφέρεται στην κλειστή Αμμόχωστο! Καλά κάνατε που το ανακοινώσατε και χαίρομαι που δώσατε τόση έμφαση στη γέννηση ενός βιβλίου. Μακάρι να το κάνατε πιο συχνά, και για μας του Κύπριους συγγραφείς.

Όμως πανηγυρίσατε για ένα βιβλίο που δεν έχει ακόμα κυκλοφορήσει και που δεν ξέρετε το περιεχόμενό του. Δεν γνωρίζουμε ακόμα προς τα πού θα κλείνει. Η Βικτώρια Χίσλοπ απ’ ότι είδα στη συνέντευξη που μετέδωσε το Mega, δεν έχει επισκεφτεί το κλειστό Βαρώσι, απλά πήγε μερικές φορές στην πράσινη γραμμή. Κι απ’ ότι ξέρω πήρε δυο συνεντεύξεις στο Λονδίνο από ένα ελληνοκύπριο κι ένα τουρκοκύπριο. Αλλά και να το έχει επισκεφτεί τι άποψη μπορεί να σχηματίσει από  μια πόλη που μαράθηκε  στη σιωπή; Το βουβό μοιρολόι το γυροφέρνει ο άνεμος και το πνίγει η θάλασσα μέσα στους λυγμούς της. Ποιος ξέρει καλύτερα από εμάς τους Κύπριους τι σημαίνει ξεριζωμός, την ανάγκη ενός υποδουλωμένου λαού να θέλει να πολεμήσει για την ελευθερία του; Αλλά πανηγυρίζουμε γιατί μια ξένη συγγραφέας θα μας κάνει το χατίρι να ασχοληθεί  μαζί  μας, κι αυτό αρέσει στη ματαιοδοξία μας, 

Σάββατο  βράδυ εγώ ένιωσα  προσβεβλημένη! Στο τελευταίο μου βιβλίο Αργός Χορός, κυκλοφόρησε το 2013 επίσης από τις εκδόσεις Διόπτρα, ασχολήθηκα με μια πραγματική ιστορία  που ξετυλίγεται στο κλειστό Βαρώσι  του 1953 όταν ακόμα οι λίγοι Έλληνες, Τούρκοι και Άγγλοι ζούσαν αρμονικά, είχαν κοινωνική ζωή κι έκαναν κοινές χοροεσπερίδες, μέχρι που   το 1955 ξέσπασε ο απελευθερωτικός αγώνας της ΕΟΚΑ και τα  τρομοκρατικά γιουρούσια των Τούρκων  υποχρέωσαν τους Έλληνες να φορτώνουν τα υπάρχοντά τους στις άμαξες μέσα στη νύχτα και να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους. Και το βιβλίο μου δεν μένει εκεί, μέσα από τη ζωή της Σοφίας περνά όλη η ιστορία της Κύπρου μέχρι σήμερα.

 Έχω στείλει τουλάχιστον 4 αντίτυπα στο κανάλι του Mega,   κανείς δεν   εντυπωσιάστηκε, δεν  ασχολήθηκε ούτε και στο ελάχιστο για ένα βιβλίο που έγραψε μια Κύπρια. Καταλάβατε κύριε Παυλίδη γιατί  Σάββατο βράδυ όταν ανακοινώσατε με τόσο κομπασμό το βιβλίο που δεν κυκλοφόρησε ακόμα, ένιωσα προσβεβλημένη;  Ήταν σαν να δέχτηκα ένα  χαστούκι! Σαν να με έφτυναν. 

 Κουράστηκα με τις ανασφάλειες και τον κομπλεξισμό μας  να δίνουμε αξίες σε ότι είναι ξένο, με το φόβο μήπως σαν κύπριοι δεν είμαστε   αρκετά καλοί. Πώς θέλετε σαν λαός να προοδεύσουμε  όταν εμείς οι ίδιοι σαμποτάρουμε τις προσπάθειές μας; Προπάντων εσείς τα κανάλια δεν μας δίνετε ποτέ το βήμα να δείξουμε τι πραγματικά αξίζουμε; Πώς να πιστέψουν οι ξένοι στις δικές μας αξίες  όταν εμείς δεν πιστεύουμε στους εαυτούς μας; 

Συχνά βλέπουμε να παρελαύνουν από τα κανάλια συγγραφείς που έρχονται από το εξωτερικό. Όταν ένα καινούργιο μου βιβλίο κυκλοφορήσει η απάντηση είναι στερεότυπη «δεν παρουσιάζουμε συγγραφείς, πέφτουν τα νούμερα τηλεθέασης». Αυτό το ακούω πιο συχνά από το Mega.  Στην Ελλάδα όταν πάμε, μας παρουσιάζουν τα κανάλια και τα ραδιόφωνα, και δημοσιογράφοι ασχολούνται μαζί μας.

 Αν η  δικαιολογία  για τους πανηγυρισμούς είναι επειδή  το βιβλίο της Χίσλοπ θα το διαβάσουν αγγλόφωνοι, κάλλιστα θα μπορούσε το κράτος ή οι ιθύνοντες  να φροντίσουν  να μεταφραστεί το δικό μας έργο, να δοθούν τα σωστά μηνύματα. Γι αυτό έστειλα το βιβλίο στον Αρχιεπίσκοπο, αλλά δεν πήρα απάντηση και δεν είμαι σίγουρη αν  έφτασε ποτέ στα χέρια του!   

Δεν έχω τίποτα προσωπικό με τη Βικτώρια Χίσλοπ. Απεναντίας είναι μια γλυκιά κι αξιαγάπητη γυναίκα που ξέρει να προσδιορίζει τις αξίες της και δεν αφήνει να της τις αμφισβητούν. Απλά βρήκα την αφορμή να πω αυτά που από καιρό με απασχολούν και με πικραίνουν.

 Έχουμε αποδείξει ποικιλοτρόπως πως σαν λαός μπορούμε, έχουμε διαπρέψει στο εξωτερικό σε αρκετούς τομείς, στις τέχνες, στα γράμματα, την ιατρική και γενικότερα στον πολιτισμό.  Στο εξωτερικό μας αναγνωρίζουν και μας βραβεύουν. Εσείς;  

Μιχάλη Παυλίδη σας στέλλω τους φιλικούς χαιρετισμούς μου και είμαι σίγουρη πως και άλλοι κύπριοι συγγραφείς συμμερίζονται την άποψή μου και αναμένουν  το mega να δώσει απαντήσεις.

  Γιόλα Δαμιανού Παπαδοπούλου

Νικόλ Άννα Μανιάτη "Πίσω απ' τον καθρέφτη"

 Είναι συναρπαστικό το ταξίδι κάθε φορά που ξεκινάς να διαβάζεις ένα καινούργιο βιβλίο, γιατί δεν ξέρεις τι σου επιφυλάσσει. Μυστήριο, απρόβλεπτες εξελίξεις, άλλοτε γλυκό και ρομαντικό κι άλλοτε σκληρό, αλλόκοτο που όμως εξάπτει τη φαντασία  και σε καθηλώνει να θες να πας παρακάτω.

Το μυθιστόρημα  «Πίσω απ’ τον καθρέφτη» της Νικόλ Άννας Μανιάτη (εκδόσεις Ψυχογιός) ανήκει στη δεύτερη κατηγορία. Είναι μια δυνατή ιστορία, για τη φιλία, την κακοποίηση, την εκμετάλλευση, τον πόνο που γεννά η ανθρώπινη ανευθυνότητα. Μια αλλόκοτη ιστορία με συνεχείς εκπλήξεις κι ανατροπές. 

Η μοναδική κληρονόμος μιας αμύθητης περιουσίας, η Μαριλένα Νέβα, βλέπει τη ζωή της να καταρρέει όταν ανακαλύπτει το καλά οργανωμένο εγκληματικό  σχέδιο του συζύγου της να την εξαφανίσει.   Όταν συνειδητοποιεί πως ο μοναδικός άντρας που αγάπησε κι εμπιστεύτηκε την πρόδωσε με  τον χειρότερο τρόπο, αποφασίζει την τιμωρία του. Η βία  αφήνει το πικρό  κατακάθι του πόνου και διψά για εκδίκηση από μια ανάγκη δικαίωσης. Όμως ποιο είναι εκείνο  το σημείο που προσδιορίζει στις πράξεις μας τα επιτρεπτά όρια του σωστού και του λάθους;  Τελικά η εκδίκηση δίνει δικαίωση;

 Αυτό το καλογραμμένο βιβλίο με την πρωτότυπη πλοκή, με κράτησε αρκετές ώρες καθηλωμένη, να κρατώ το νήμα σ’ ένα ταξίδι του μυαλού.

 Βιογραφικό:

 Στις 16,17,18 και 19 Ιουνίου θα έχω τη χαρά να συναντηθώ με μια αγαπημένη φίλη κι αξιόλογη  συγγραφέα, τη Νικόλ Άννα Μανιάτη. Είμαι σίγουρη πως οι περισσότεροι  στη Κύπρο τη γνωρίσατε και την αγαπήσατε μέσα από τα πολυάριθμα βιβλία της. Αυτή είναι η δεύτερη φορά που έρχεται για παρουσίαση βιβλίου στην Κύπρο κι αυτό δίνει σε όλους την ευκαιρία να τη γνωρίσουμε και προσωπικά.   

Η Νικόλ είναι συμπατριώτισσά μας, γεννήθηκε στη Λευκωσία. Σε πολύ νεαρή ηλικία μετανάστευσε με τους γονείς της στο Λονδίνο. Σπούδασε νοσηλευτική και πήρε πτυχίο προϊσταμένης και για δύο χρόνια φοίτησε στην ιατρική σχολή, όμως τα παράτησε για να εργαστεί. Σαν ανήσυχο πνεύμα καταπιάστηκε σε διάφορους τομείς,  Υπήρξε αεροσυνοδός, ασχολήθηκε με catering για αρκετό καιρό μέχρι που επέστρεψε πάλι στο πανεπιστήμιο και στα τριάντα της πήρε  πτυχίο Φιλολογίας.  Το 1978 παντρεύτηκε κι εγκαταστάθηκε στην Αθήνα, όπου αρχικά εργάστηκε ως καθηγήτρια αγγλικών, ενώ αργότερα άνοιξε δικό της κέντρο ξένων γλωσσών, το οποίο διεύθυνε επί δεκαοκτώ χρόνια. Στο διάστημα αυτό εξέδωσε με επιτυχία τέσσερα εκπαιδευτικά βιβλία, τρία από τα οποία εγκρίθηκαν από το Υπουργείο Παιδείας. Το τέταρτο κυκλοφόρησε από τον εκδοτικό οίκο Longman.  Υπήρξε επίσης εισηγήτρια εκπαιδευτικών σεμιναρίων και μέλος εξεταστικών επιτροπών για την ξενόγλωσση παιδεία. Στο ενεργητικό της περιλαμβάνονται και πολλές δημοσιεύσεις εκπαιδευτικών άρθρων. 

Από το 2005 ασχολήθηκε με τη συγγραφή μυθιστορήματος κι έχει κυκλοφορήσει μέχρι σήμερα εννέα μυθιστορήματα.  

Από τις εκδόσεις Ωκεανίδα κυκλοφόρησαν: «Και η ελπίδα γύρισε ξανά» το οποίο έχει προστεθεί στις λίστες Amazon για Ελληνόφωνο κοινό, Η κόρη του φεγγαριού, Οι μούσες της σιωπής, Όταν κλαίνε τ’ αστέρια και το Τίμημα από τις εκδόσεις Ωκεανίδα. 

Και από τις εκδόσεις Ψυχογιός τα μυθιστορήματα «Κομμένα λουλούδια, Αόρατος δεσμός, Ο ύπνος των χιλίων ημερών και Πίσω από τον καθρέφτη. Σας συστήνω να το διαβάσετε!

Υπάρχουν ακόμα αξίες

Από χτες φίλοι αγαπημένοι, με έχετε πλημμυρίσει  ευχές και λουλούδια   για τη γιορτή  και τα γενέθλιά μου. Σας ευχαριστώ για την αγάπη σας!  Δεν χρειάζομαι κάποιο ιδιαίτερο τρόπο να γιορτάσω, γέμισε  η μέρα μου με την παρουσία σας.

Αυτά έχουν οι ηλεκτρονικοί υπολογιστές και τα fb!  Δημιουργούν μια άλλου είδους κοινωνική συνεύρεση που δεν  περιορίζεται σε χώρους, κοινωνικούς κύκλους, χώρες ή εθνικότητες. Γινόμαστε όλοι ένα.   

Όσο περνάνε τα χρόνια όλο και περισσότερο αναζητώ στιγμές μοναξιάς για να ανακαλύψω τον εαυτό μου, να βάλω σε τάξη τις σκέψεις μου. Μοιάζω με οδοιπόρο σε ξένη χώρα που του είναι εντελώς άγνωστοι οι δρόμοι κι έχει χαθεί…  Ζούμε σε μια εποχή που καταργήθηκαν οι κανόνες, οι αξιοκρατίες, το ήθος η τιμιότητα.   Έχω ανάγκη να καταλάβω αν αυτό το χάος των προβλημάτων που καθημερινά μας βυθίζει, θα κατορθώσει τελικά να νεκρώσει μέσα μας κάθε ωραίο κι ανθρώπινο! Συναισθήματα όπως η αγάπη, ο σεβασμός, η τρυφερότητα, η αλληλεγγύη, η ανεκτικότητα…

Χρειάζομαι στιγμές περισυλλογής, ένα δικό μου χώρο για να  γίνομαι πιο δημιουργική.  Να κλείνω τα πατζούρια απ’ τις κακόγουστες φανφάρες και τους καιροσκόπους των δήθεν καταξιωμένων της κοινωνίας μας. Χρειάζομαι ένα χέρι σταθερό να μου δίνει ελπίδα   πως ακόμα υπάρχουν σταθερές αξίες στο χρηματιστήριο της ζωής. Κι εσείς μου τις δώσατε σήμερα με την παρουσία σας. Σας ευχαριστώ. 

Πάμε όλοι Ουρουγουάη

Αγαπητέ μου Πρόεδρε της Δημοκρατίας και πρόεδροι των κομμάτων (φρέσκοι και παλιοί).

Έτσι άρχισε την επιστολή της η δημοσιογράφος Ελένη Ξένου. Είναι ένα καυστικό ερέθισμα που πρέπει να διαβάσουμε όλοι και να προβληματιστούμε.

Μέχρι πρόσφατα συνηθίζαμε τέτοια μέρα, να απαριθμούμε  τα καλά ή τα κακά του χρόνου που φεύγει και να προσδοκούσαμε σ' αυτά που ο Καινούργιος μας επιφυλάσσει. Υλικά αγαθά που θα μας έκαναν πιο χαρούμενους, πιο ανταγωνιστικούς με τον γείτονα, τον φίλο καρδιακό ή άσπονδο. Τώρα τα πράγματα άλλαξαν. Η οικονομική κρίση μας άφησε πολλά περιθώρια για τέτοιες ενδοσκοπήσεις και έστρεψε  λίγο το βλέμμα  μέσα μας για να προβληματιστούμε. Έχουμε πάθει άλλος λίγο, άλλος πολύ κρίση αξιών. Ξυπνήσαμε από βαθύ ύπνο και ψαχνόμαστε, Ποιοι είμαστε; Πού πάμε;  

Η  Ελένη  Ξένου σ΄αυτό το άρθρο  στην εφημερίδα Απογευματινή, μας αποκαλύπτει μια δόση της πικρής αλήθειας που βιώνουμε και δεν μπόρεσα να αντισταθώ στον πειρασμό να της αναδημοσιεύσω, γιατί με εκφράζει απεριόριστα!

Αγαπητέ μου Πρόεδρε της Δημοκρατίας και πρόεδροι των κομμάτων (φρέσκοι και παλιοί)

Παρότι είμαι πεπεισμένη πως ό,τι και να σας γράψουμε εσείς μας έχετε γραμμένους, αποφάσισα να κάνω μία ύστατη προσπάθεια. Ο λόγος που αποφάσισα να κάνω αυτή την προσπάθεια είναι γιατί τώρα δεν πρόκειται να αρκεστώ στις δικές μου απόψεις (ή τις απόψεις των πολιτών) για να σας αποδείξω πως μας εμπαίζετε και πως είστε πολιτικά ανεπαρκείς και αβάσταχτα μέτριοι, αλλά θα αντιπαραβάλω ένα πολύ σοβαρό παράδειγμα πολιτικού, του οποίου οι πράξεις και ο τρόπος ζωής έρχεται να μηδενίσει όλες τις μπουρδολογίες που μας εξαπολύετε για να μας πείσετε ότι κόπτεστε για τους πολίτες. Διότι όταν ένας πολιτικός κόπτεται πραγματικά για τους πολίτες της χώρας του, το αποδεικνύει με πράξεις οι οποίες δεν έχουν να κάνουν με βαθυστόχαστους προγραμματισμούς, υποσχέσεις επανεκκίνησης και φιλάνθρωπες εξαγγελίες. Έχουν να κάνουν με μία-δύο πολύ απλές πράξεις τις οποίες κανένας σας δεν έκανε. Αυτές όμως οι πράξεις είναι που αποδεικνύουν ποιος πολιτικός έχει ευθιξία, επίγνωση, συναίσθηση και ήθος και όχι οι δικές σας, οι οποίες το μόνο που έχουν αποδείξει μέχρι στιγμής είναι την πολιτική σας υποκρισία. 

Για να μη μακρηγορώ με κίνδυνο να με χαρακτηρίσετε εμπαθή, όπως χαρακτηρίζετε οποιονδήποτε εστιάζει στην πολιτική σας ανεπάρκεια, μπαίνω απευθείας στο θέμα. Σε μία μακρινή χώρα που βρίσκεται κάπου στη Νότια Αμερική και ονομάζεται Ουρουγουάη (μπορείτε να την γκουγκλάρετε, αν δεν την έχετε ακουστά), ζει ο Χοσέ Μουχίκα (μπορείτε να τον γκουγκλάρετε, αν δεν τον έχετε ακουστά) ο οποίος είναι 77 χρονών και είναι ο Πρόεδρος αυτής της χώρας. Αυτός, λοιπόν, ο κύριος Χοσέ που είναι ο Πρόεδρος μιας χώρας που έχει τον τριπλάσιο πληθυσμό από τον δικό μας, ζει σε μία φάρμα, καλλιεργεί χρυσάνθεμα και δίνει σχεδόν όλο του τον μισθό στους φτωχούς, διατηρώντας για τον εαυτό του ένα πόσο μόνο για τα απαραίτητα. Αυτός ο κ. Χοσέ έχει απαρνηθεί από την πρώτη στιγμή το προεδρικό του αυτοκίνητο, και φροντίζει να κοστίζει όσο το δυνατόν λιγότερα στη χώρα του, μιας και αρνείται να ταξιδεύει στην πρώτη θέση και δεν επωφελείται καν των υπόλοιπων δωρεάν παροχών του αξιώματός του. Όταν τον ρωτάνε, γιατί τα κάνει όλα αυτά απαντά πως οι περισσότεροι κάτοικοι της Ουρουγουάης ζουν με πολύ λιγότερα από τον ίδιο. Πρόσφατα, μάλιστα, δήλωσε πως όταν τελειώσει η θητεία του σκοπεύει να υιοθετήσει 40 παιδιά φτωχών οικογενειών τα οποία θα στεγάσει στο αγρόκτημά του και θα τα διδάξει πώς να γίνουν αγρότες για να εκμεταλλευτούν τη γη του, μιας και εκείνος δεν έχει παιδιά. Και βεβαίως, αν είχε παιδιά, δεν νομίζω να τα άφηνε να περιφέρονται σε εξώφυλλα περιοδικών με τα κόκκινά τους φουστανάκια, ούτε και να γυρίζουν στις τηλεοράσεις με κοσμικά χαμόγελα οδοντόκρεμας λες και ζούνε σε μία χώρα χωρίς προβλήματα. 

Αυτός είναι πολιτικός αγαπητοί μου πρόεδροι (φρέσκοι και παλιοί) και όχι εσείς.

Διότι κανένας σας δεν έκανε αυτές τις μία-δύο απλές πράξεις που θα μας αποδείκνυαν πως πραγματικά κόπτεστε για τους πολίτες σας. Κανένας σας δεν απαρνήθηκε τα προνόμιά του και κανένας σας δεν βγήκε να πει ότι διαθέτει μέρος του μισθού του για τους δυσπραγούντες. Το μόνο που κάνετε είναι να μας κοροϊδεύετε με δήθεν ταμεία αλληλεγγύης (με τα λεφτά ποιου;) και την ίδια ώρα να συζητάτε για τη λίστα των λιμουζινάτων. Μήπως μία καλή ιδέα, λοιπόν, είναι να παρατήσετε ό,τι άχρηστο κάνετε και να μελετήσετε για λίγο τη βιογραφία αυτού του ανθρώπου, μπας και κάτι κολλήσει στο κολλημένο σας μυαλό; Και μία συμβουλή: Αν ποτέ τύχει να συναντήσετε τον κ. Χοσέ μην του αποκαλύψετε ότι είστε πολιτικοί, διότι θα γελάσει και το τελευταίο παρδαλό κατσίκι που κυκλοφορεί στη φάρμα του.

Hyperlandscapes - Μεταξύ του φυσικού και του τεχνικού Μια πρόταση του Αρχιτέκτονα Ντέλη Παπαδόπουλου

Ο Αρχιτέκτονας Ντέλης Παπαδόπουλος

Μια έρευνα που κινείται στον ενδιάμεσο χώρο μεταξύ σχεδίου και Αρχιτεκτονικού χώρου είναι η έκθεση του Αρχιτέκτονα και καθηγητή Ντέλη Παπαδόπουλου που θα ανοίξει τις πύλες της αύριο Τρίτη 26 Νοεμβρίου στο φυτώριο εικαστικής καλλιέργειας.  Η έκθεση γίνεται στο πλαίσιο του προγράμματος ΑΙΘΕΡΙΕΣ-ΠΡΟΤΑΣΕΙς ΓΙΑ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ που επιμελείται ο εικαστικός Σάββας Χριστοδουλίδης.

Περίμενα χρόνια να δω μια ατομική έκθεση του γιού μου, να που γίνεται πραγματικότητα. Είμαι ιδιαίτερα συγκινημένη και υπερήφανη. Συνήθως όταν γράφω για τρίτους είμαι χείμαρρος στα λόγια, αυτή τη φορά θα μεταφέρω τα λόγια άλλων:

  

Έγραψε ο εικαστικός Σάββας Χριστοδουλίδης σχετικά: «Τον τίτλο της δουλειάς του Ντέλη Παπαδόπουλου Hyperlanscaps θα μπορούσαμε να τον ερμηνεύσουμε ως «Υπερ-τοπία ή ακόμα και Υπερβατικά Τοπία. Αυτό φανερώνει ή και κατά κάποιον τρόπο ερμηνεύει τη διάθεση του ίδιου του δημιουργού να επιχειρήσει μια ανάγνωση του χώρου που ξεπερνά την πραγματικότητα. Όλη αυτή η οργάνωση του χώρου επιχειρείται με μια διάθεση αποσάφηνσης που οδηγεί και στο κοινό χαρακτηριστικό των έργων που είναι η καθαρότητα. Άρα προκύπτει ένας αυστηρά δομημένος χώρος χωρίς αυτός να στερείται λυρισμού ή ποιητικότητας. Εστιάζω περισσότερο το ενδιαφέρον μου στα έργα με τα οποία επιχειρεί τη διάνοιξη της επιφάνειας μέσα από μια ανάγκη ακριβώς να συναντήσει τον χώρο ο οποίος βρίσκεται πίσω από την επιφάνεια. Τέτοια εγχειρήματα συναντάμε στα έργα της τέχνης που είδαν το φως στη δεκαετία του  ‘  50 με πρωταγωνιστή τον Λούτσιο Φοντάνα».

Ο Αρχιτέκτονας Νίκος Πατσαβός υπογραμμίζει:

Η έρευνα του Ντέλη Παπαδόπουλου κινείται στον ενδιάμεσο χώρο μεταξύ σχεδίου και αρχιτεκτονικού χώρου. Το σχέδιο αναγνωρίζεται ως μια αυτόνομη γλώσσα με τις δικές της ιδιότητες ενώ, ταυτόχρονα, η αρχιτεκτονική-αρχιτεκτονική (κατά τη διατύπωση του Δημήτρη Φατούρου) έρχεται και αυτή με τη σειρά της να αναγνωριστεί ως φορέας της δικής της αυθυπαρξίας. Η  αναγκαία μεσολάβηση της αναπαράστασης στην προσπάθεια προσέγγισης των ιδιοτήτων του χώρου (αρχιτεκτονικού ή μη) δε θα πρέπει να σταθεί εμπόδιο σε μια παράλληλη έρευνα πάνω στις ιδιότητες της ίδιας της αναπαραστατικής γλώσσας πέραν της αναφοράς της στον καταρχήν σκοπό ύπαρξής της. Επιχειρώντας μεθοδικά στο ενδιάμεσο γραμμής, επιφάνειας και χώρου, ο Ντέλης, αν και εντοπίζει με γενεαλογική σαφήνεια την αφετηρία-αφορμή του έργου του σε τοπογραφικές απεικονίσεις τοπίων, ακολουθεί μια συστηματική μεθοδολογία κωδικοποίησης, αποκωδικοποίησης και ανακωδικοποίησης που οδηγεί τελικά στο σημείο μηδέν μιας γραφής χωρίς άλλα σημαινόμενα πέραν των δυναμικών σχέσεων που αναπτύσσονται στο εσωτερικό της. Υπ' αυτήν την έννοια, κινούμενος πέραν της κλίμακας, της μορφής, της τυπολογίας, της κατασκευής και κάθε άλλης άμεσα αρχιτεκτονικής αναφοράς, μας προσφέρει νέες όσο και ανοιχτές δυνητικές σημασιοδοτήσεις του προ-αρχιτεκτονικού πεδίου που η ερευνητική του γραφή διανοίγει στο βλέμμα μας.

Η κριτικός Τέχνης Θέλεια Στεφανίδου (Art critic/Historian, Curator) σχολιάζει:

...έχει σημασία πώς τα παρατηρείς

À vol' d' oiseau ή κατ' ενώπιον

Αλλά και σαν η απόσταση να σε παρασύρει σε εξορία

Επίπεδο και προοπτική

Κατόψεις και όψεις

Έκτυπα και πρόστυπα

Ανάγλυφα απτικά, ανάγλυφες υφές

Σχεδιάσματα οπτικής οφθαλμαπάτης σε χιονάτο υπόστρωμα

Είναι το σχέδιο που ζωγραφίζει

Είναι η γλυπτική που σχεδιάζει

Είναι η αρχι-τεκτονική που συνθέτει

Την ποιητική του χώρου

Και 

Τη δωρεά του τοπίου

Ο Ντέλης δεν περιγράφει

Σα "ζωγράφος" μακετών στερεώνει οροπέδια φτιαγμένα με την τεχνική ανέμων 

Ή σαν "ποιητής" παρτιτούρας ορίζει μουσικές προοπτικές σε χώρο χωρίς όριο και με ατέρμονο βάθος

Δημοσιεύω μια συνέντευξη που  έδωσε ο Ντέλης στην δημοσιογράφο Χριστίνα Σκορδή  για την εφημερίδα Φιλελεύθερος.

Που επικεντρώθηκε η έρευνά σου για τη δημιουργία των έργων αυτών;

Το ενδιαφέρον έρευνάς μου κινείται στο χώρο μεταξύ σχεδίου και αρχιτεκτονικού χώρου. Το σχέδιο αναγνωρίζεται ως μια αυτόνομη γλώσσα όπου οι γραμμές, οι επιφάνειες και οι όγκοι γίνονται η μέθοδος επικοινωνίας. Έχω χρησιμοποιήσει μια σειρά από αρχιτεκτονικές μεθόδους ως εργαλεία, σε ένα προ-αρχιτεκτονικό πεδίο, πριν δηλαδή των σχεδιασμό των κτηρίων. Για μένα η έρευνά μου αποτελεί μια συνεχή προσπάθεια αντίληψης των ιδιοτήτων του χώρου, πιο συγκεκριμένα μια προσπάθεια κωδικοποίησης της ρευστότητας του χώρου μέσα από μια συστηματική μεθοδολογία και χρήση αρχιτεκτονικών απεικονίσεων και τεχνικών όπως κατόψεις, όψεις, προοπτικά, έκτυπα και ανάγλυφα. 

Με πιο τρόπο διαπραγματεύεσαι την ιδέα του χώρου;

Διαπραγματεύομαι την ιδέα του χώρου χρησιμοποιώντας γραμμές, επιφάνειες και όγκους με ένα συγκεκριμένο, φυσικό και απλό υλικό όπως το χαρτί. Η διαδικασία στη δημιουργία τους συνεχίστηκε όπως ακριβώς προσεγγίζω και την αρχιτεκτονική, επικεντρωμένος σε ένα υλικό, την εξέλιξη και την μεταμόρφωσή του. Είναι εξάλλου ξεκάθαρη η ταυτότητα της ιδιότητάς μου ως αρχιτέκτονας μέσα από τα έργα αυτά.  

Πως έχεις προσεγγίσει λοιπόν τα έργα σου;

Περισσότερο ως τοπία, μέσα από αεροφωοτογραφίες αλλά και τεχνητά τοπία. Με ενδιαφέρει η ιδέα της αρχιτεκτονικής ως τεχνητό τοπίο το οποίο αποτελείται από πολλαπλές στρώσεις πληροφοριών, όπου κυριαρχούν οι αντιθέσεις μεταξύ του φυσικού και του τεχνικού, η ένταση μεταξύ γεωμετρίας και δομής και ο διάλογος μεταξύ του οργανικού και του πιο συστηματικού. Η αρχιτεκτονική για μένα δεν είναι ένα κτήριο που βρίσκεται σ΄ένα συγκεκριμένο χώρο, είναι οι διαδικασίες που οδηγούν στην συνύπαρξη του φυσικού με το τεχνητό κι ο τρόπος με τον οποίο επηρεάζει το ένα το άλλο, όπως και το τελικό αποτέλεσμα της ανάμειξής τους. 

Με ποιο τρόπο;

Το φυσικό περιβάλλον ενημερώνει το χώρο, τις διαδικασίες της αρχιτεκτονικής και το δομημένο περιβάλλον και αυτά με την σειρά τους εμπλουτίζουν και ενημερώνουν το φυσικό τοπίο. Το τελικό αποτέλεσμα είναι κι αυτό που απασχολεί στην ουσία και τη δουλειά μου ως αρχιτέκτονας. 

Με ποιο τρόπο λειτουργεί το φυσικό και το τεχνητό στη δουλειά σου;

Βρισκόμαστε σε μια περίοδο που λόγω κοινωνικών και οικονομικών καταστάσεων έχουμε αναθεωρήσει τα πάντα. Η βιοκλιματική αρχιτεκτονική παίζει πλέον μεγάλο ρόλο στον τρόπο που αντιμετωπίζουμε το σχεδιασμό ενός κτηρίου, αν και με τη δουλειά μου ήταν ανέκαθεν άμεσα συνδεδεμένη. Πιστεύω εξάλλου πως η καλή αρχιτεκτονική όσο πίσω πάμε στο χρόνο είναι και βιοκλιματική. Σήμερα λοιπόν, λόγω των πολλαπλών κρίσεων που μαστίζουν τις κοινωνίες, οικονομική, ενεργειακή, περιβαλλοντική, όλα αυτά γίνονται πολύ πιο σημαντικά. Περάσαμε 20 χρόνια βλέποντας σταρ  αρχιτέκτονες να δημιουργούν εντυπωσιακά, φαντασμαγορικά κτήρια βγαίνοντας έξω από κάθε πλαίσιο, μια τάση που σήμερα είναι πια  ξεπερασμένη. Το τι είναι σημαντικό πλέον στην αρχιτεκτονική ορίζεται με πολύ διαφορετικό τρόπο. Έχουμε μάλιστα να μάθουμε από τη φύση πολλά, ενώ περιοριζόμαστε σε πιο συμβατικά, φυσικά κι ανακυκλώσιμα υλικά, λειτουργώντας με λιτότητα στο χώρο. 

Και με ποιο τρόπο λειτουργεί η τεχνολογία στην σύγχρονη αρχιτεκτονική;

Παίζει φυσικά μεγάλο ρόλο, αλλά πρέπει να αρχίσει να γίνεται «αόρατη» και πιο ανθρωποκεντρική. Ένα κτήριο δεν είναι πια ένα hi tech δημιούργημα, πρέπει να’ ναι ένας χώρος πολύ κοντά στο περιβάλλον και πολύ πιο υγιής για τον άνθρωπο. Η τεχνολογία πια λειτουργεί ως μέρος της καθημερινότητάς μας. Eίναι πιο κοντά μας, τα gadgets που έχουν γίνει κομμάτι του εαυτού και της ζωής μας γίνονται πιο μικρά σχεδόν εξαφανίζονται. Μ’ αυτό τον τρόπο κινείται κι αρχιτεκτονική σήμερα. Βρίσκεται σε ένα άλλο επίπεδο πιο εξελιγμένο, με μια «αόρατη» τεχνολογία να την στηρίζει. 

Πιστεύεις πως ο ρόλος της αρχιτεκτονικής έχει διευρυνθεί πια;

Σε άλλες χώρες ναι. Στην Κύπρο ακόμη όχι. Πιστεύω πως η αρχιτεκτονική πρέπει να εισχωρήσει πιο ενεργά σε επίπεδο έρευνας. Έχει να προσφέρει πολλά.  

Διεθνές Λογοτεχνικό Φεστιβάλ Κύπρου

 

Σχολείο Φανερωμένης  η ποιήτρια Ruxandra Cesereanou
από την Ρουμανία απαγγέλλει ποιήματά της 

ές γην έναλίαν Κύπρον

Πραγματοποιήθηκε με επιτυχία το τριήμερο Διεθνές Λογοτεχνικό Φεστιβάλ  που διοργάνωσε ο πολιτιστικός οργανισμός  Ιδεόγραμμα και πραγματικά οι διοργανώτριες Νόρα Χατησωτηρίου και Λίλη Μιχαηλίδου είναι άξιες συγχαρητηρίων για την άρτια διοργάνωση και την ανάδειξη του πολιτιστικού  γίγνεσθαι της Κύπρου.

Το Φεστιβάλ έγινε στις 1,2, 3 Νοεμβρίου στις Πλάτρες και στην Λευκωσία και έδωσαν το παρόν τους δώδεκα λογοτέχνες από την Κύπρο και έντεκα από τον διεθνή χώρο.  

Ο Μάριος Νικολάου στα κρουστά
purcussions

«Η σημασία της γλώσσας, ο σεβασμός της ταυτότητας και η δημιουργική συνύπαρξη  είναι μερικά μόνο από τα θέματα αυτής της διεθνούς γιορτής της λογοτεχνίας» υποστηρίζουν οι δύο διοργανώτριες.

«Με τη Νόρα Χατζησωτηρίου ιδρύσαμε το Ιδεόγραμμα και από το 2006 έχουμε οργανώσει πολύ σημαντικές (πιστεύουμε) λογοτεχνικές εκδηλώσεις στην Κύπρο και στο εξωτερικό. Ένα όμως Διεθνές Λογοτεχνικό Φεστιβάλ ήταν πάντα στους στόχους μας, αλλά ξέρετε, θα πρέπει να ‘ωριμάσουν τα πράγματα’». Ανάφερε  η Λίλη Μιχαηλίδου, λογοτέχνιδα και η ίδια, η οποία ωστόσο συχνά παραμερίζει αυτή της την ιδιότητα για να προωθήσει διοργανώσεις που παίρνουν την σύγχρονη λογοτεχνική παραγωγή ένα βήμα παρακάτω.

Σύμφωνα με την ίδια,  εγχείρημα αυτού του λογοτεχνικού φεστιβάλ είναι να επιδιωχθεί να γίνει θεσμός και να διεξάγεται κάθε δύο χρόνια, με την συμμετοχή ποιητών, πεζογράφων, δοκιμιογράφων, ακαδημαϊκών καθώς και άλλων καλλιτεχνών από πολλές χώρες.

Το φεστιβάλ ως διεθνής διοργάνωση «όχι μόνο προσδιορίζει τον τόπο, τους ανθρώπους, την κουλτούρα και τη δημιουργία, αλλά προβάλλει παράλληλα την πολιτιστική και πολιτισμική τάση της εποχής, συνδέοντας τη δημιουργική μνήμη του χτες με το σήμερα και επεκτείνοντάς την στο αύριο», αναφέρουν οι διοργανώτριες.

Αυτό το «αύριο» συναντά τον μακροπρόθεσμο στόχο του φεστιβάλ, που δεν είναι άλλος απ’ το«να καταστεί η Κύπρος σημείο αναφοράς και τόπος συνάντησης της σύγχρονης παγκόσμιας λογοτεχνίας. Είμαστε ένα νησί στο σταυροδρόμι ηπείρων», επισημαίνει η Λίλη Μιχαηλίδου.

Τους εύχομαι καλή συνέχεια και δύναμη για να φέρουν εις πέρας μια τόσο δυναμική και αξιόλογη προσπάθεια!