Συνέντευξη στο Vlepo με την Κατερίνα Σαμψώνα

Τρίτη, 27 Οκτωβρίου 2009

Το τρίτο πρόσωπο


Με αφορμή την παρουσίαση που θα γίνει στο Public και τις εκδόσεις Ωκεανίδα στη Λευκωσία στο The Mall of Cyprus την Πέμπτη 29 Οκτωβρίου στις 6.30μ.μ. και στις 30 Οκτωβρίου στο Public του My Mall στη Λεμεσό στις 6.30 μ.μ.


Αφορμή να γνωρίσω τον Όμηρο Αβραμίδη ήταν μια συνέντευξη που του πήρα για την εφημερίδα Πολίτης πριν μερικά χρόνια. Από τότε γίναμε φίλοι. Η φιλία αυτή με βοήθησε να γνωρίσω έναν άνθρωπο χαμηλών τόνων, ζεστό, φιλικό, ευαίσθητο με μια απλότητα που σε αφοπλίζει. Γι αυτό με χαρά δέχθηκα την πρόσκληση να παρουσιάσω το νέο του βιβλίο «Το τρίτο πρόσωπο».
Γέννημα και θρέμμα της Κύπρου. Εδώ ένιωσε τις πρώτες δυνατές συγκινήσεις της νεότητας. Έζησε τον απελευθερωτικό αγώνα της ΕΟΚΑ, τα γεγονότα του ΄63 μέχρι την εισβολή του ΄74. Σπούδασε Ελληνική και Γαλλική φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και εργάστηκε ως καθηγητής σε σχολεία της Κύπρου. Λίγο μετά την εισβολή μια υποτροφία της γαλλικής κυβέρνησης οδήγησε τα βήματά του στη Σορβόνη όπου σπούδασε εφαρμοσμένη γλωσσολογία. Στη συνέχεια εγκαταστάθηκε στην Αθήνα και εργάστηκε ως μεταφραστής και επιμελητής βιβλίων και ως υπεύθυνος σύνταξης σε διάφορους εκδοτικούς οίκους. Η σημερινή του επαγγελματική δραστηριότητα περιλαμβάνει, εκτός από τη μετάφραση και τη συγγραφή, την πρακτόρευση ξένων εκδοτικών οίκων στην Ελλάδα.
Παρ’ όλα τα χρόνια που ζει μακριά απ’ την πατρίδα, ακόμα κρατά φυτρωμένη στην καρδιά τη ρίζα, που τον ενώνει με τον τόπο του. Αυτό άλλωστε φαίνεται και μέσα από τα βιβλία του «Η κίτρινη σημαία», «Γιατί Αλλάχ» και το «Με τα φτερά της ελπίδας». Όπως λέει και ο ίδιος «ο συγγραφέας είναι σαν τον μετανάστη που έχει την τάση να επιστρέφει στον τόπο που τον γέννησε».
Έχει κάνει αμέτρητες μεταφράσεις ξένων συγγραφέων για διάφορους ελλαδικούς οίκους. Θα αναφέρω μονάχα ένα μικρό δείγμα των best sellers που μετέφρασε: Σνίτζελ Άρθουρ «Μάτια ερμητικά κλειστά», Έβανς Νίκολας «Ο Γητευτής των αλόγων», Πατρίσια Κόρνγουελ «Αγνώστων λοιπών στοιχείων» κ.ά.
Το πρώτο του μυθιστόρημα «Η κίτρινη σημαία» κυκλοφόρησε το 1997. Ήταν ίσως το πρώτο μυθιστόρημα που κυκλοφορούσε στον Ελλαδικό χώρο και εξιστορούσε τα γεγονότα της Κύπρου από τον αγώνα της ΕΟΚΑ μέχρι και την εισβολή του ΄74. Ο συγγραφέας μπόρεσε με πολύ παραστατικό τρόπο να δώσει το μέγεθος της συναδελφοσύνης στις σχέσεις Ελληνοκυπρίων και Τουρκικυπρίων πριν και μετά την εισβολή.
Μετά την Κίτρινη σημαία, ακολούθησε μια συρροή μυθιστορημάτων όπως «Ο δρόμος του φεγγαριού», «Με τα μάτια της ψυχής», «Ακριβή κληρονομιά», «Άκου το τραγούδι της βροχής», «Γιατί, Αλλάχ», «Σαν Ανοιξιάτικη μπόρα», «Με τα φτερά της ελπίδας», «Οι δρόμοι της καρδιάς» και «Το τρίτο πρόσωπο.
Η αλυσίδα των κοινωνικών μυθιστορημάτων του Όμηρου Αβραμίδη συνεχίζει με ήρωες που αλλάζουν ονόματα, αλλάζουν ρόλους στη ζωή πλάθοντας ιστορίες για την αγάπη, τον πόνο, την προδοσία, το φθόνο, το πεπρωμένο.

Ομολογώ πως το τελευταίο μυθιστόρημα του Όμηρου Αβραμίδη «Το τρίτο πρόσωπο» ήταν ένα ευχάριστο ξάφνιασμα. Μας χάρισε ένα καλογραμμένο όλο μυστήριο κι αναμονή αστυνομικό μυθιστόρημα. Δεν ξέρω αν η στροφή αυτή ήταν μελετημένη ή τυχαία. Πάντως το έκανε χωρίς δυσκολία αφού ξέρει να στήνει άψογα την πλοκή και να κορυφώνει την αγωνία του αναγνώστη. Με τη δεξιοτεχνία που τον διακρίνει και τη δύναμη της γραφής του ξεδιπλώνει αβίαστα την ιστορία του κάνοντας τον αναγνώστη να θέλει να πάει στην επόμενη σελίδα. Ωστόσο σ’ αυτή του την προσπάθεια το έγκλημα δεν είναι ο μοναδικός του στόχος. Αφήνεται να περιπλανηθεί σε γνωστά μονοπάτια και φτάνει στη ψίχα των κοινωνικών προβλημάτων όπως άλλωστε μας έχει συνηθίσει στα τόσα άλλα του μυθιστορήματα.
Ένας φόνος είναι το στοιχείο με το οποίο ο συγγραφέας υφαίνει για χάρη του αναγνώστη μια ιστορία τόσο αληθινή που μοιάζει να βγαίνει μέσα απ’ τη ζωή του καθ’ ενός μας. Για το φόνο αυτό συλλαμβάνεται ένας αθώος.
Ο Νικηφόρος και η Μαριλίζα είναι ένα ευτυχισμένο ζευγάρι δικηγόρων. Ζουν μια ανέμελη ζωή μέχρι που μια σοβαρή αρρώστια κάνει τη Μαριλίζα ανήμπορη για εργασία. Χρειάζεται μεταμόσχευση νωτιαίου μυελού. Δύσκολη η εξεύρεση δότη. Η αναμονή οδηγεί τη Μαριλίζα στην κατάθλιψη. Ο Νικηφόρος μάταια προσπαθεί να τη στηρίξει. Η υποψία της Μαριλίζας πως ο άντρας της μένει μαζί της από οίκτο την ταπεινώνει περισσότερο κι από την ύπαρξη μιας άλλης γυναίκας στη ζωή του. Έτσι αποφασίζει και τον εγκαταλείπει για να ζήσει με τη μητέρα της. Όταν ο Νικηφόρος την αναζητά η μητέρα της του ανακοινώνει πως πέθανε. Έτσι ο Νικηφόρος συνεχίζει τη ζωή του μέσα στη μιζέρια και τις τύψεις και το ρίχνει στο πιοτό. Μπλέκει σε εφήμερους έρωτες που καμιά σχέση δεν έχουν με την αγάπη.
Μετά από ένα πάρτι βρίσκεται στο σπίτι της Μαρίας Θεοχαρίδου κι ενώ κάνουν έρωτα ξαφνικά πέφτει λιπόθυμος από ένα κτύπημα στο κεφάλι. Όταν συνέρχεται διαπιστώνει με τρόμο πως η γυναίκα πλάι του είναι νεκρή και το φονικό όπλο στα χέρια του. Συλλαμβάνεται με όλα τα στοιχεία εναντίον του. Οι πιθανότητες να αποδείξει την αθωότητά του είναι σχεδόν ανύπαρχτες. Την υπεράσπισή του αναλαμβάνει ο στενός του φίλος και συνεργάτης Νικόλας Μαυρουδής ο οποίος είναι αποφασισμένος να αγωνιστεί μέχρι τη δικαίωση του φίλου του. Στην προσπάθειά του αυτή βρίσκει σύμμαχους τον αστυνόμο ο οποίος δεν πείσθηκε για την ενοχή του Νικηφόρου, καθώς και την κόρη του θύματος τη ψυχολόγο Ειρήνη Μαρκαντώνη.
Η ιστορία πλαισιώνεται με πολλά άλλα πρόσωπα που το καθ’ ένα έχει το δικό του ρόλο στο στήσιμο της ιστορίας μέχρι την εξιχνίαση του εγκλήματος.
Το τελευταίο βιβλίο του Όμηρου Αβραμίδη σας διαβεβαιώ πως θα το απολύσετε και θα σας χαρίσει ευχάριστες ώρες πνευματικής ηρεμίας.

Ο Όμηρος Αβραμίδης είναι από τους πρώτους Έλληνες συγγραφείς που τα βιβλία του σημείωσαν τόσο μεγάλη εκδοτική επιτυχία.
Μυστικό της επιτυχίας αυτής είναι πιστεύω η απλή γραφή, η ευαισθησία και η ρομαντική διάθεση που διαποτίζουν ίσως, όχι εσκεμμένα τις σελίδες του. Και είναι εδώ που κάνει τη διαφορά. Σε μια εποχή που στην περιρρέουσα ατμόσφαιρα επικρατεί η σκληρότητα και το χάος στις σχέσεις των ανθρώπων, έρχεται ο Όμηρος Αβραμίδης να μας θυμίσει πως αυτός ο υπέροχος συναισθηματικός κόσμος δεν έχει χαθεί παρά κάπου υπάρχει κρυμμένος στα ενδότερα σημεία του είναι μας. Ο συγγραφέας αποφεύγει να χρησιμοποιεί εξεζητημένη γλώσσα και πλέκει με μαστοριά το μύθο του, μέσα από τη καθημερινή πραγματικότητα. Καταφέρνει σε όλα του τα βιβλία να συναρπάζει τον αναγνώστη με το απροσδόκητο τέλος, δίνοντας μηνύματα πως στη ζωή όλα είναι εφικτά κι απρόσμενα.


Πέμπτη, 8 Οκτωβρίου 2009

Μήνας ενημέρωσης για το Συστηματικό Ερυθηματώδη Λύκο



Κάνε ένα δώρο ελπίδας σήμερα
Ενημερώσου για το Λύκο
Κάποιος από το στενό σου περιβάλλον υποφέρει!


Τον Οκτώβρη του περασμένου χρόνου σας είχα μιλήσει και πάλι για το Συστηματικό Ερυθηματώδη Λύκο αλλά επειδή ο μήνας αυτός είναι μήνας ενημέρωσης θα επανέλθω γι αυτούς που την προηγούμενη φορά δεν έχουν επισκεφτεί στο μπλοκ μου.
Ένα μεγάλο πρόβλημα σε κάθε χρόνια σοβαρή πάθηση είναι η αποδοχή! Να δεχθεί ο ασθενής αυτό που έχει, να το κάνει μέρος του εαυτού του και της καθημερινότητάς του για να μπορέσει να συμβιώσει μαζί του μια ολάκερη ζωή.
Οι ασθενείς που δεν το έχουν κατορθώσει αυτό ζουν με την αγωνία και το φόβο της απόρριψης από το στενό τους περιβάλλον. Ζουν σ’ ένα κλίμα αυτολύπησης που καθόλου δεν βοηθάει την ψυχολογική τους κατάσταση. Ο Συστηματικός Ερυθηματώδης Λύκος (ΣΕΛ) δεν είναι γνωστός στο πλατύ κοινό γι αυτό νιώθω την ανάγκη να σας ενημερώσω!

Ο Σ Ε Λ δεν είναι μεταδοτικός! Είναι μια χρόνια αυτοάνοση ασθένεια στην οποία το ανοσοποιητικό σύστημα του οργανισμού υπερλειτουργεί και παράγει αντισώματα που στρέφονται εναντίον των υγιή κυττάρων και ιστών του σώματος. Με αυτό τον τρόπο προκαλούνται φλεγμονές σε διάφορα όργανα (αρθρώσεις, δέρμα, νεφρούς, καρδιά, πνεύμονες, αιμοφόρα αγγεία και εγκέφαλο).
Παραμένει άγνωστη η αιτία που τον προκαλεί. Μερικοί από τους παράγοντες που επιδρούν στην εμφάνιση της νόσου είναι το ηλιακό φως, το άγχος, ορισμένα φάρμακα, ιοί κ.α.

Συμπτώματα:
Τα συμπτώματα του ΣΕΛ μπορεί να είναι ήπια ή σοβαρά και χαραχτηρίζονται από περιόδους υφέσεως και εξάρσεως. Τα πιο κοινά είναι η φωτοευαισθησία, η εύκολη κόπωση, πονεμένες και διογκωμένες αρθρώσεις, μυϊκός πόνος, τα εξανθήματα στο πρόσωπο και στο σώμα, οι άφθες, η ασυνήθιστη τριχόπτωση και τα ωχρά ή κυανά άκρα ιδιαίτερα από καταστάσεις στρες ή έκθεση στο κρύο (φαινόμενο Raynaud). Επίσης το χαρακτηριστικό εξάνθημα της «Πεταλούδας» μπορεί να εμφανιστεί στο πρόσωπο. Λιγότερο συχνά ο ΣΕΛ μπορεί να προκαλέσει νεφρίτιδα, περικαρδίτιδα, πλευρίτιδα, θρομβοπενία ή λευκοπενία και θρομβώσεις.

Διάγνωση και θεραπεία
Σημαντικό ρόλο παίζει η γρήγορη και σωστή διάγνωση. Γι αυτό οι ασθενείς πρέπει να έχουν μια καλή συνεργασία με μια ομάδα γιατρών όπως ρευματολόγων, δερματολόγων, νευρολόγων, καρδιολόγων και ψυχολόγων. Ο ρευματολόγος στοχεύει στον έλεγχο της ασθένειας ώστε να αποτρέπει τις εξάρσεις, να τις αντιμετωπίζει όταν προκύπτουν και να ελαχιστοποιήσει τις οργανικές βλάβες και επιπλοκές.

Μετά τη διάγνωση οι περισσότεροι ασθενείς συνεχίζουν να ζουν μια φυσιολογική ζωή. Σημαντικό όπλο για τον κάθε ασθενή είναι η αποδοχή της νέας πραγματικότητας. Να μην εγκλωβιστεί μέσα στην πάθησή του αλλά να τη γνωρίσει καλύτερα και να την κάνει μέρος του εαυτού του. Να υιοθετήσει καινούργιους τρόπους διαβίωσης για να μπορεί να αντέχει και να αντεπεξέρχεται στη νέα κατάσταση πραγμάτων! Αν το πετύχει αυτό θα μπορεί να είναι χαρούμενος και να κυνηγήσει τα όνειρά του!


Δευτέρα, 24 Αυγούστου 2009

Mια ταινία ένα ερωτηματικό!

Δεν πάει πολλής καιρός που σας υποσχέθηκα να είμαι πιο συνεπής και να γράφω τακτικά στο blog μου. Ειλικρινά δεν ξέρω πόσο θα κρατήσω το λόγο μου έτσι που έχω δώσει όλη μου την ενέργεια στο γράψιμο του καινούργιου μου μυθιστορήματος. Πραγματικά θαυμάζω τους ανθρώπους που μπορούν να κάνουν πολλά πράγματα ταυτόχρονα. Όμως θα προσπαθήσω, έχω τόσα πολλά που θέλω να μοιραστώ μαζί σας. Θέματα που ξεφύσησαν από μια ταινία που είδα πρόσφατα και που τριβελίζουν στο μυαλό μου χιλιάδες "γιατί" και" πρέπει". Αλήθεια πόσο επιτρέπεται η πρόοδος να αγιάζει τα μέσα; Αναφέρομαι στη βιο-ηθική.
Οι απορίες μου γεννήθηκαν από μια ταινία που πρόβάλλεται αυτές τις μέρες στους κινηματογράφους του Cineplex. Πρόκειται για το έργο My sister's Keeper σε σκηνοθεσία Nick Cassavetes, στους ρόλους η Cameron Diaz, Abigail Breslin, Alec Baldwin, Jason Patric, Sofia Vassilieva, Άμπιγκειλ Μπρέσλιν "Little Miss Sunshine".
Έχω πάρα πολύ καιρό να φύγω από τον κινηματογράφο τόσο γεμάτη από συναισθήματα και προβληματισμούς. Δέος και συντριβή συνάμα μπρος στο αναπόφευκτο, μπρος στον αγώνα της μάνας να σώσει το παιδί της από βέβαιο θάνατο, μπρος στην επιστήμη που στην άγνοιά της να βρει λύσεις χρησιμοποιεί ανθρώπινα σώματα σαν ελιξίρια θύματα για να δώσει ζωή...
Η ταινία αρχίζει με την εντεκάχρονη Άννα να λέει "είμαι ένα κατασκευασμένο παιδί με τεχνιτή γονιμοποίηση για να είμαι συμβατός δότης 100% στην αδερφή μου που πάσχει από λευχαιμία. Με έφεραν στον κόσμο μόνο για αυτό το σκοπό! Κανείς δε με ρώτησε αν θέλω να μπαίνω κάθε λίγο στα χειρουργεία να κάνω μεταγγίσεις αίματος, να δίνω νωτιαίο μυελό. Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά τώρα ζητούν να πάρουν και το νεφρό μου. Ποια θα είναι η ζωή μου μετά απ' αυτό; Θα μπορώ να παίζω σαν τα άλλα παιδιά; Θα μπορέσω ποτέ να γίνω μπαλαρίνα, να παίζω τένις, να παντρευτώ και να κάνω δικά μου παιδιά; Έχω δικαίωμα να ορίζω το σώμα μου όπως εγώ θέλω. Αναρωτιέμαι αν με αγάπησε ποτέ κανείς".
Η Σάρα η μητέρα της Άννας όταν έμαθε για την αρρώστια της δίχρονης κόρης της Κέιτ άφησε το επάγγελμα της δικηγόρου κι έστρεψε όλη την προσοχή στο παιδί της κάνοντας ένα αγώνα να το κρατήσει στη ζωή. Όταν ο γιατρός προτείνει πως ο μόνος τρόπος να κρατηθεί η Κέιτ στη ζωή είναι η γέννηση ενός άλλου παιδιού που να είναι συμβατός δότης, η Σάρα δεν διστάζει να φέρει στον κόσμο την Άννα για να δώσει ζωή στην Κέιτ. Για τη Σάρα δεν υπάρχει τίποτα πια γύρο της που να έχει σημασία εκτός από τη σωτηρία της Κέιτ. Ούτε που πρόσεξε πως ο γιος της είναι ένα δισλεξικό παιδί που χρίζει άμεσης βοήθειας. Ούτε και οι εκκλήσεις της Κέιτ που της λένε πως κουράστηκε να παλεύουν έχουν σημασία. Αλλά ούτε και οι διαμαρτυρίες της Άννας που δεν θέλει άλλα χειρουργεία εισακούονται. Η απάντηση της Σάρας είναι "έχεις καθήκον να βοηθήσεις την αδερφή σου". Η Άννα δεν είναι παρά ένα συμπλήρωμα για το σώμα της αδερφής της.
Η Κέιτ φτάνει στα δεκάξι χάριν στη συντήρηση που της προσφέρει η Άννα. Στο νοσοκομείο ανάμεσα στις χημειοθεραπείες γνωρίζει ένα αγόρι που πάσχει από καρκίνο. Ανάμεσα στα δυο παιδιά δημιουργείται αυθόρμητα ένα αίσθημα που δεν αργεί να γίνει σχέση. Όμως το αγόρι σε λίγο πεθαίνει και η Κέιτ χάνει κάθε ενδιαφέρον για τη ζωή. Της φαίνεται αδιανόητο που η μητέρα της θέλει ακόμη να "την πετσοκόψει" μέσα στα χειρουργεία για μεταμόσχευση νεφρού. Από τη δύσκολη θέση τη βγάζει η Άννα που παίρνει την κατάσταση στα χέρια της. Αναθέτει στον δικηγόρο Κάμπελ Αλεξάντερ να την υπερασπιστεί απαιτώντας να ορίζει το σώμα της. Έτσι θα ξεκινήσει μια δικαστική διαμάχη που θα χωρίσει την οικογένεια σε δύο στρατόπεδα και θα αφήσει ξεκρέμαστη τη ζωή της Κέιτ.
Μέσα από το στενό μας περιβάλλον ακούμε συχνά γονείς να φέρνουν στον κόσμο ένα παιδί για να σώσουν ένα άλλο και ομολογώ πως ποτέ δεν έκανα βαθύτερες σκέψεις επί του θέματος. Ποτέ δεν διερωτήθηκα... Τώρα στ' αυτιά μου ηχούν τα λόγια της Άννας "είμαι ένα παιδί χωρίς προσωπικά δικαιώματα γιατί δημιουργήθηκα για να σώσω την αδερφή μου". Λόγια σκληρά ειπωμένα από ένα παιδί που νιώθει μοναξιά και απόρριψη γιατί πιστεύει πως δεν το αγάπησε κανείς! Η πράξη τώρα μου φαίνεται αποκρουστική και σκληρή. Σαν να μην είναι η Άννα μια ξεχωριστή οντότητα που χρειάζεται στοργή κι αγάπη.
Αλήθεια ποιος μπορεί να δώσει το δικαίωμα σε ένα γονιό να κατασκευάσει παιδί για ανταλλακτικά; Πραγματικά χρειάζομαι να ακούσω τις απόψεις σας για να ξεδιαλύνω τις σκέψεις μου!

Δευτέρα, 3 Αυγούστου 2009

Καυγές του φθινοπώρου

Ομολογώ πως οι λόγοι που με ώθησαν να παρακολουθήσω την ταινία της τουρκάλας Τορμίς Γκιριτλίογλου "Πληγές του φθινοπώρου" ήταν πιο πολύ η περιέργεια και όχι γιατί πείστηκα πως είχα μπροστά μου ένα κινηματογραφικό αριστούργημα!
Πραγματικά με εξέπληξε που είδα την τόσο τολμηρή τοποθέτηση της Τουρκάλας Τομρίς Γκιριτλίογλου για τους διωγμούς των Ελλήνων από την Κωνσταντινούπολη. Ένιωσα θλίψη και φόβο γιατί ζήσαμε παρόμοια γεγονότα εδώ στην Κύπρο. Δεν λέω όταν τέλειωσε η ταινία ένιωσα να με συνεπαίρνει ένα κύμα ικανοποίησης για την παραδοχή! Ο συγγραφέας του βιβλίου Καρακογιονλού έζησε τα γεγονόταν όταν ήταν δέκα εννιά χρονών φοιτητής και αργότερα υπουργός στην κυβέρνηση Ετζεβίτ. Τόσο επηρεάστηκε από την βαναυσότητα των ανθρώπων που κατέγραψε σ' ένα μυθιστόρημα "όσα είδε". Η ταινία ήταν άκρως αποκαλυπτική τόσο πειστική αλλά οι αυθεντικές εικόνες που είδαμε στο τέλος υπέγραφαν του λόγου το αληθές. Πιο πολύ με εξέπληξε η εισπρακτική επιτυχία της ταινίας σε μια άκρως αθνικιστική Τουρκία.
Όλα αυτά μου φαίνονται κάπως περίεργα και μου προκαλούν λίγη ανασφάλειας. Διερωτάμαι γιατί τώρα έπειτα από τόσα χρόνια βγαίνουν όλες οι πληροφορίες στη φόρα; Είχαμε και τη μαρτυρία του ηθοποιού Αττίλα Ολγκάτσ πρόσφατα για τις σφαγές 10 άμαχων στρατιωτών κατά την εισβολή. Διαβάσαμε και στις εφημερίδες της περασμένης βδομάδας την μαρτυρία κάποιου τούρκου που έκοψε το κεφάλι ενός παιδιού πάλι κατά την εισβολή και ήπιε το αίμα του στο ποτήρι αντί για κρασί. Γιατί μας τα λένε όλα τώρα; Τώρα μας αγάπησαν πολύ; Ή αυτό που προσπαθούν να κάνουν είναι για να ξαναβιώνουμε φρικιαστικές στιγμές που τόσο θέλουμε να μην θυμόμαστε; Γιατί επιμένουμε τόσο πολύ να μένουμε στο παρελθόν όταν το μέλλον ανοίγεται μπροστά μας καινούργιο με νέες προοπτικές;

Παρασκευή, 24 Ιουλίου 2009

Tα πρώτα γενέθλια


Πριν από ένα χρόνο, στις 25 Ιουλίου 2008 έκανα την πρώτη μου εμφάνιση στον μπλοκοχώρο. Αφού περιπλανήθηκα για αρκετό καιρό σ' όλα τα μπλοκ που σχετίζονται με το βιβλίο, πήρα τη μεγάλη απόφαση να αναρτήσω ένα δικό μου. Ομολογώ πως δεν ήμουν συνεπής. Δεν έγραψα όσα υπολόγιζα να γράψω. Ίσως γαιτί γράφοντας ένα μυθιστόρημα εξαντλώ όλα μου τα αποθέματα ή γιατί όσο μεγαλώνω διαπιστώνω πως προτιμώ ν' ακούω πολλά και να λέω λίγα. Δεν είμαι σίγουρη ποιο απ' τα δυο. Όμως για ένα πράγμα είμαι απόλυτα σίγουρη, δεν μετάνιωσα ποτέ για τη δημιουργία αυτού του μπλοκ γιατί γνώρισα όλους εσάς και μου δόθηκε η ευκαιρία να ανταλλάξω απόψεις, να συνάψω φιλίες και να μάθω πως σκέφτεστε, πώς αντιμετωπίζετε τα προβλήματά σας και γενικά τη ζωή. Γιατί η ζωή δεν είναι παρά ένα ατέλειωτο σχολείο. Υπόσχομαι πως απ' εδώ κι εμπρος θα είμαι πιο συνεπής!


Σήμερα 24 Ιουλίου 2009. Είναι και πάλι μια πολύ ζεστή μέρα. Το θερμόμετρο κτυπά 42c και η υπομονή μου επίσης. Ο κόσμος διαμαρτύρεται για το πού θα πάει διακοπές, για την ακρίβεια, για τα κακώς έχοντα του τόπου και η κατάσταση υστερίας είναι εκτός ελέγχου.

"Πού θα πάμε διακοπές;"

Μα εκεί που πάτε κάθε χρόνο. Οι Κύπριοι συνήθως τα καλοκαίρια απουσιάζουν εκτός Κύπρου. Φεύγουμε ομαδικά. Σαν αγέλες. Φεύγουμε όλοι εμείς και το νησί κατοικείται μονάχα από τουρίστες.

Όμως φέτος τα πράγματα είναι αλλιώς. Επικρατεί πανικός για τη νέα γρίπη και πολλοί ματαίωσαν κρουαζιέρες και αεροπορικά ταξίδια. Για οικονομική κρίση δε μίλησε κανείς!

"Πού θα πάμε διακοπές; Στον Πρωταρά ανέβασαν τις τιμές και η Πάφος πέφτει μακριά".

Γιατί τόσος πανικός: Γιατί σας πιάνει τέτοια μανία ξεσηκωμού; Είμαστε ένα νησί με δαντελωτές ακρογιαλιές και μια θάλασσα κρυστάλλινη, ευκαιρία να ανακαλύψετε άγνωστες για σας ομορφιές του τόπου μας. Να χαρείτε τη φύση κι αν οι τιμές των ξενοδοχείων δεν είναι προσιτές καταφύγετε σε μονομερείς εκδρομές με αφετηρία το σπίτι σας! Ένα τόσο δα νησάκι είμαστε, δεν υπάρχουν αποστάσεις! Όμως πάψτε να γκρινιάζετε γιατί μου σπάτε τα νεύρα!

Τετάρτη, 1 Απριλίου 2009

Πρωταπριλιά!

Σήμερα είναι Πρωταπριλιά! Δεν ξέρω γιατί αυτός ο μήνας μου δίνει ενέργεια και πλημμυρίζω μέσα μου αισθήματα εύθραυστα και κάνω σκέψεις αισιόδοξες και θέλω να πω όλα τα εγκλωβισμένα λόγια που κράταγα τους μήνες της σιωπής. Ο Απρίλης είναι ο μήνας που με γέννησε και εξακολουθεί να μου δίνει ζωή!
Εδώ κι ένα μήνα τα χελιδόνια κόβουν κύκλους έξω απ' τα παράθυρά μου. Τρίβονται απάνω στο τζάμι, αφήνοντας μια μικρή θολούρα απ' το άγγιγμα των φτερών τους. Αυτό το πήγαινε έλα επίμονα με προσκαλούσε στο πανηγύρι της Άνοιξης, στα χρώματα και τις μυρωδιές του κήπου μου. Μα για κάποιο ανεξήγητο λόγο τα παρακολουθούσα χωρίς ενθουσιασμό, χωρίς εκείνη την παιδιάστικη λαχτάρα ν' ακολουθήσω το ανέμελο σεργιάνι τους. Δεν με είχε συνεπάρει ο συνηθισμένος μου οίστρος να θέλω να γράψω ποιήματα ή χρονογραφήματα για να εξυμνήσω τον ερχομό της Άνοιξης.
Με το πρώτο ξημέρωμα του Απρίλη όλα μέσα μου άλλαξαν! Έχω πλημμυρίσει μέσα μου ενέργεια και έχει ξυπνήσει ο σε λήθαργο εαυτός μου. Σήμερα μπορώ να πιαστώ απ' τα πουπουλένια φτερά του χελιδονιού και ν' ακολουθήσω το σεργιάνι του. Σήμερα έσπασα τη σιωπή μου και έχω ανάγκη να πω λόγια που τόσους μήνες έμεναν ανείπωτα. Θέλω να φωνάξω σε όλους "σ α ς α γ α π ώ!"

Τετάρτη, 25 Φεβρουαρίου 2009

Αναγνώστες που αγγίζουν την καρδιά σου

Φωτογραφίες από την παρουσίαση του "το άλλο μου μισό" στη Λεμεσό. Ο ποιητής Γιώργος Πετούσης έκανε την παρουσίαση. Ο κος και η κα Μαυρομάτη των βιβλιοπωλείων Μαυρομάτη
Η Έλενα Κωνσταντή, ο Αντώνης μου, ο Σίμος και η Αγγέλα


Τα ξαδέρφια Στέλιος και Λώρη





Σας έτυχε ποτέ να συναντήσετε στη ζωή ανθρώπους που χωρίς να σας έχουν γνωρίσει ποτέ ζουν με τη σκέψη σας και σας αγαπούν κι έχουν για πρότυπο στη ζωή τους λόγια που εσείς είπατε; Αυτό σημαίνει πως είστε ευλογημένοι και στη ζωή δε θα μείνετε ποτέ μόνοι! Αυτές είναι χαρές που ένας συγγραφέας τρυγά στην πορεία του.
Στην τελευταία παρουσίαση του βιβλίου μου "το άλλο μου μισό" που έγινε στη Λεμεσό στις 16 Φεβρουαρίου στο βιβλιοπωλείο Μαυρομάτης με περίμεναν δύο πολύ ευχάριστες εκπλήξεις.
Πριν καλά καλά μαζευτεί ο κόσμος στην αίθουσα προυσιάστηκε μπροστά μου μια κοπελιά που στο χέρι κρατούσε μια τσάντα με βιβλία.
"Δε σας έχω συναντήσει ποτέ - είπε- αλλά σας γνωρίζω καλά μέσα από τα βιβλία σας. τα έχω όλα από το πρώτο μέχρι το τελευταίο. Μόλις άκουσα πως θα έρθετε εδώ έτρεξα να σας γνωρίσω και έφερε και τα βιβλία να μου τα υπογράψετε". Μεταξύ αυτών κρατούσε και το "Ο ψίθυρος του δάσους¨στην πρώτη του έκδοση που ήταν το 1992. Μου έκανε εντύπωση η ματιά της όταν με κοιτούσε. Προσπαθούσε να ανακαλύψει αν η προσωπικότητά μου συμβάδιζε με αυτή που τόσα χρόνια έπλαθε με τη φαντασία της.

Η άλλη περίπτωση ήταν στην ίδια εκδήλωση. Η κοπέλα αυτή είχε διαβάσει "το άλλο μου μισό" και ήρθε για να μου πει πως είναι παιδί αγνοούμενου και η ζωή της ταυτίζεται μν' αυτή του Γιάννη. "Ούτε εγώ έχω πάει στα κατεχόμενα, κι εμένα με διακατέχουν τα ίδια αισθήματα και οι ίδιοι εφιάλτες με την ιστορία σας" είπε και δε φαντάζεστε πόση ήταν η δική μου συγκίνηση. Αυτή είναι η ώρα που ένας συγγραφέας δικαιώνεται γιατί όταν γράφει ποτέ δεν υποπτεύεται πόσο κοντά στην αλήθεια πλησιάζει.
Εύχομαι στους αναγνώστες μου να βρίσκουν πάντα τη χαρά που χαρίζει ένα λογοτεχνικό βιβλίο. Τώρα ξέρω πως στη ζωή ποτέ δε θα μείνω μόνη!!









Σάββατο, 21 Φεβρουαρίου 2009

Φωτογραφικό υλικό από τη μετάβασή μας στην Αθήνα

Με τους αγαπημένους φίλους Όμηρο και Νίτσα Αβραμίδου την πρώτη και τελευταία μέρα της παραμονής μας στην Αθήνα. Μας παρέλαβαν από το αεροδρόμειο και μετά περάσαμε στο σπίτι τους ήσυχα μ' ένα ποτήρι κρασί που κρατά ζεστή την κουβέντα. Αυτή τη φωτογραφία τη βγάλαμε την τελευταία μέρα σε μια εκδρομή στη Χαλκίδα.




Στιγμιότυπο από την παρουσίαση του "Το άλλο μου μισό" στις 11 Φεβρουαρίου στο βιβλιοπωλείο ΠΑΤΑΚΗΣ στην Ακαδημίας.

Το βιβλίο παρουσίασε η συγγραφέας Ελένη Τσαμαδού (δεξ) αποσπάσματα διάβασε η ηθιοποιός Μαρία Φιλίππου (αρ.) και στο κέντρο εγώ.


Μετά την εκδήλωση σε μια ωραία ταβερνούλα στο κέντρο της Αθήνας ήπιαμε κρασάκι ο Κίμωνας και η Έλλεν, η Μαρία και ο Γιώργος, ο Όμηρος και η Νίτσα, ο Αντώης κι εγώ.



Η αγαπημένη Έλλεν είχε την καλοσύνη να με καλέσει στο σπίτι της για τσάι την προηγούμενη της εκδήλωσης όπου γνώρισα μερικούς αξιόλογους ανθρώπους


Μια ζεστή συνάντηση με τη Λέσχη Ανάγνωσης Ο Κήπος των μυστικών με τον Ακάμα και τα μέλη της συντροφιάς του. Κουβεντιάσαμε για το "άλλο μου μισό" αλλά και πολλά άλλα για την Κύπρο.







Τετάρτη, 18 Φεβρουαρίου 2009

Μια παρουσίαση στην Αθήνα

Η Αθήνα μας υποδέχθηκε με μια τεράστια ανοιχτή αγκαλιά, τόσο ζεστή κι αγαπησιάρα που δε νιώσαμε το κρύο και δε χρειάστηκε να φορέσουμε καν τα παλτά μας.
Είναι πραγματικά περίεργο πώς οι σχέσεις των ανθρώπων γίνονται γέφυρες και κατορθώνουν να σβήνουν τις αποστάσεις και γίνεται η καρδιά πλατφόρμα συνεύρεσης για να απλώνουμε τις σκέψεις μας. Τελικά το "άλλο μου μισό" έγινε αφορμή να γνωρίσω ανθρώπους ζεστούς, με περιεχόμενο που η σχέση μας πιστεύω θα αντέξει στο χρόνο.
Η Ελένη Τσαμαδού αποδείχθηκε το φωτεινό μου άστρο. Η παρουσία της και μόνο εκπέμπει τόση ζεστασιά και η αγάπη της που ξεχειλάει μας δόθηκε απλόχερα. Μαζί της και ο Κίμωνας, τα παιδιά και τα αδέρφια της. Ο Αντώνης κι εγώ τους αγαπήσαμε σαν οικογένεια μας. Η Ελένη φρόντισε επίσης να περάσουμε ένα ωραίο απόγευμα στο σπίτι της όπου είχα την ευκαιρία να γνωρίσω γυναίκες με πολλά ενδιαφέροντα και με τσαγάκι, καφέ και ωραία εδέσματα ανταλλάξαμε απόψεις.
Είχα επίσης την τύχη να επισκεφθώ τη Λέσχη Ανάγνωσης "Ο κήπος των μυστικών" και να γνωρίσω κι από κοντά το Γιάννη Ρουσιά και Κυριάκο Ψωμαδέλη. Η αγάπη τους για το βιβλίο προεκτείνεται στο πρόσωπο του κάθε συγγραφέα. Διέκρινα μια πραότητα και σοφία στο χαρακτήρα τους που είναι σίγουρα αποτέλεσμα των πολλών βιβλίων που έχουν διαβάσει. Είναι πραγματικά αξιέπαινο αυτό που προσφέρουν οι άνθρωποι στις Λέσχες Ανάγνωσης για το βιβλίο με εντελώς δική τους πρωτοβουλία. Πιστεύω πως παρόμοιες λέσχες θα έχει διάσπαρτες σε όλη την Ελλάδα. Μακάρι να δημιουργηθούν κι εδώ στην Κύπρο παρόμοιες, ίσως αυξηθεί και το ενδιαφέρον του κόσμου για διάβασμα.
Τελικά κατάφερα να πραγματοποιηθεί στην Αθήνα η παρουσίαση του "Το άλλο μου μισό" στο βιβλιοπωλείο ΠΑΤΑΚΗ ύστερα από τόσους μήνες αναβολής. Ευχαριστώ θερμά όλους τους φίλους, γνωστούς και αναγνώστες που με τίμησαν με την παρουσία τους. Η εκδήλωση είχε μεγάλη επιτυχία, η ατμόσφαιρα ήταν φορτισμένη και ο κόσμος συγκινημένος. Η θεματολογία του βιβλίου ήταν τέτοια που προκάλεσε τη συγκίνηση αυτή. Η ατμόσφαιρα απόκτησε εκείνη τη ζεστασιά που ενώνει τους ανθρώπους μπρος σε ένα γεγονός που αφορά έμμεσα ή άμεσα όλους. Βέβαια σ' αυτό συντέλεσε και η υπέροχη ομιλία της συγγραφέως Ελένης Τσαμαδού που άγγιξε το θέμα της Κύπρου με τόση αγάπη. (Έχει αναρτήσει στο μπλοκ της όλη την ομιλία)
Μεγάλη ήταν επίσης η συμβολή της κύπριας ηθιοποιού Μαρίας Φιλίππου που ζωντάνεψε με την υπέροχη ανάγνωσή της σελίδες του βιβλίου. Η Μαρία έχει καταγωγή της την Κερύνεια και είχε λόγους να είναι ιδιαίτερα συγκινημένη. Η συγκίνηση αυτή διαπότισε όλους τους παρευρισκομένους που μετά το τέλος της εκδήλωσης δεν τους έκανε καρδιά να φύγουν. Παρέμειναν στο χώρο και με ένα ποτήρι κρασί κράτησαν τη συζήτηση για αρκετή ώρα. Θέλω να ευχαριστήσω τον Εκδοτικό Οίκο ΠΑΤΑΚΗ που μου πρόσφερε αυτή την ευκαιρία να ζήσω αυτό που έζησα.
Μια άλλη σημαντική γνωριμία που έκανα στην Αθήνα ήταν η γνωριμία μου με την επίσης κύπρια δημοσιογράφο Θεοδοσία Κοντζόγλου. Μας έφερε σε επαφή η γλυκιά συγγραφέας Νοέλ Πάξερ. Ομολογώ πως με σκλάβωσε η φιλοξενία της Θεοδοσίας και η αγάπη που κρατά άσβεστη στα τόσα χρόνια απουσίας για την πατρίδα. Βέβαια εγώ προσωπικά δεν παραξενεύομαι γι αυτό. Ξέρω από προσωπική πείρα πως οι άνθρωποι που ζουν μακριά από την πατρίδα τους κουβαλούν μέσα τους διπλή αγάπη και νοσταλγία για τον τόπο τους. Εσείς λοιπόν που βρίσκεστε στην Αθήνα ίσως κάποια στιγμή μπορέσετε να ακούσετε από το ραδιόφωνο του Sky μια συνέντευξη σχετικά με το "άλλο μου μισό" και για ότι συμβαίνει στην Κύπρο του σήμερα.
Γύρισα από την Αθήνα με τόσο γεμάτες τις μπαταρίες μου και νιώθω σαν καλοκουρισμένο ρολόι και θέλω να πιάσω ακριβείς και τακτικούς ρυθμούς, να διανύσω δρόμους, να έχω ολοκληρωμένα δρομολόγια με στόχους που συνήθως δεν έχω.
Σύντομα θα αναρτήσω πλούσιο φωτογραφικό υλικό για όλα όσα ανάφερα πιο πάνω!

Τετάρτη, 4 Φεβρουαρίου 2009

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ


Αγαπητοί φίλοι,

Είμαι πολύ χαρούμενη που αυτή τη φορά θα έρθω σε μια ήρεμη Αθήνα για την εκδήλωση που θα γινόταν το Δεκέμβρη και δεν έγινε λόγω των γεγονότων. "Το άλλο μου μισό" θα παρουσιάσει η αγαπημένη σε όλους συγγραφέας Ελένη Τσαμαδού. Αποσπάσματα θα διαβάσει η ηθιοποιός Μαρία Φιλίππου. Όσοι από σας έχουν χρόνο και μπορούν θα είναι ιδιαίτερη χαρά μου να σας γνωρίσω. Η εκδήλωση θα γίνει την Τετάρτη 11 Φεβρουαρίου και ώρα 7.00 μ.μ. στο βιβλιοπωλείο ΠΑΤΑΚΗ ( Ακαδημίας 65 ).

Σάββατο, 24 Ιανουαρίου 2009

H μαρτυρία του Αττίλα Ολγκάτς

Η μαρτυρία του Τούρκου ηθοποιού Αττίλα Ολγκάτς πως σκότωσε εν ψυχρώ 10 Ελληνοκύπριους κατά την τουρκική εισβολή του ΄74 μας άφησε άναυδους. Γιατί τώρα, τριάντα τέσσερα χρόνια μετά αυτή η ανάγκη εξομολόγησης; Ποια οδύνη τον ώθησε να προβεί σε μια τέτοια δημόσια μαρτυρία ξέροντας μάλιστα πως κινδυνεύει από το τουρκικό καθεστώς; Τύψεις; Το σκοτάδι που βυθίζει κάθε βράδυ τη ψυχή του και γίνονται εφιάλτες τα όνειρά του;
Ο ίδιος σε μια δήλωσή του είπε πως από τότε δεν μπορεί να δει αίμα και δεν μπορεί να φάει κρέας γιατί θυμάται τα τουμπανιασμένα σώματα των θυμάτων του πεσμένα στο έδαφος. Δεν ξέρω αν πρέπει να νιώσω οίκτο για την κατάντια αυτού του ανθρώπου και όλων των ομοίων του. Θέλησε να ξεφύγει απ' τις ερινύες του, να ξεφορτωθεί το βάρος που πλακώνει τη ψυχή του, να δραπετεύσει απ' το σκοτεινό τούνελ. Θέλησε να βγει στο φως να χαμογελάσει και πάλι στη ζωή. Γι αυτό έκανε την αποκάλυψη.
Όμως δεν είμαι σίγουρη αν θα το πετύχει. Γιατί δε με έπεισε για τη μεταμέλειά του. Όταν παρακολούθησα το βίντεο δεν ήρθε στην αντίληψή μου κάποιος μετανοημένος που ζητά άφεση αμαρτιών. Μάλλον μου ακούστηκε σαν κομπασμός η πράξη του. Κι ούτε η πιο απλή λέξη εξιλέωσης "συγνώμη" βγήκε απ' τα χείλη του. Και με πιάνει θυμός και αγανάκτηση!
Σκέφτομαι τις μάνες των αγνοουμένων στημένες μπρος στην τηλεόραση να κοιτάνε κατά πρόσωπο τον πιθανό δολοφόνο του παιδιού τους και σπαράζει η καρδιά μου. Ποια νύχτα θα χωρέσει τον πόνο τους; Με ποια παρήγορα λόγια να καταλαγιάσουμε ξανά το σπαραγμό της καρδιάς τους;