Ένα σεμινάριο για κινηματογραφικό σενάριο



Η ομάδα που παρακολούθησε το σεμινάριο με τον
Παντελή Βούλγαρη στο μέσο



    Η πρόσκληση από την Ένωση Σκηνοθετών Κύπρου να παρακολουθήσω ένα σεμινάριο συγγραφής σεναρίου για κινηματογράφο με τον Παντελή Βούλγαρη, ήταν άκρως δελεαστική. Από την άλλη σκεφτόμουν σε τι μπορεί να χρησιμεύσει σε μένα μια τέτοια γνώση, νοουμένου πως θα σπαταλούσα τρεις ολόκληρες μέρες κλεισμένη σ’ ένα δωμάτιο. Κι όμως η επιθυμία μου να γνωρίσω από κοντά τον Παντελή Βούλγαρη νίκησε και δήλωσα συμμετοχή. Ήταν μια εμπειρία για την οποία δεν μετάνιωσα και που θα θυμάμαι με αγάπη!

Κατ’ αρχήν συνειδητοποίησα για πρώτη φορά το απέραντο φάσμα ανάμεσα στη συγγραφή ενός σεναρίου από τη συγγραφή ενός μυθιστορήματος. Στο μυθιστόρημα οι λέξεις είναι το εργαλείο επικοινωνίας και έχουν τη δύναμη να σε συγκινήσουν, να σε κάνουν να ονειρευτείς και να ταξιδέψεις. Ο πεζογράφος όταν καθίσει να γράψει μοιάζει με δημιουργό κοσμημάτων που έχει γύρο του απεριόριστο αριθμό διαμαντιών – λέξεων- και προσπαθεί να τα τοποθετήσει στη σωστή θέση για να μπορούν να εκπέμπουν λάμψη. Όταν ο λογοτέχνης γράφει οι λέξεις έχουν τη μαγική ιδιότητα να τον οδηγούν να ξετυλίγει το νήμα της ιστορίας.

Αντίθετα στο σενάριο τη δύναμη έχουν οι εικόνες, η κίνηση και τα χρώματα. Οι λέξεις χάνουν τη δύναμή τους. Την αποτύπωση της χαράς τη δίνει ένα χαμόγελο, της λύπης ένα δάκρυ, μια κίνηση αμηχανίας, ένα πουλί που θα φτερουγίσει... Οι φιγούρες δεν χρειάζονται λέξεις, μιλάει το σώμα, η φύση, ένα άγγιγμα, ένα φιλί…. Δεν είναι μαγευτικό; Είναι αυτό που λέμε μια εικόνα χίλιες λέξεις. Όσο τα άκουγα όλα αυτά μου φαίνονταν όμορφα κι απλά. Όταν όμως προσπάθησα να το επιχειρήσω στο χαρτί, κατάλαβα πόσο φλύαρη και άσχετη είμαι. Γιατί μια ζωή αγωνίζομαι με τις λέξεις που γίνονται φράσεις και περιγράφουν εικόνες. Όσο και να προσπάθησα να πείσω τον εαυτό μου να αλλάξει τρόπο έκφρασης, στάθηκε αδύνατο. Ήταν για μένα σαν ιεροσυλία να αφήσω στην άκρη τις λέξεις. Όμως το σενάριο δεν παύει από το να είναι ένας άλλος συναρπαστικός τρόπος έκφρασης που για να τον καταφέρω θα χρειαστώ πολλές ξάγρυπνες προσπάθειες.

Ήταν απίθανα συναρπαστική η συνάντησή μου με τον Παντελή Βούλγαρη. Απλός και οικείος σαν ένας χτεσινός φίλος. Άκουγε με προσοχή κάθε μας λέξη, κάθε ιστορία που είχαμε να του πούμε. Γι αυτόν κάθε τι καινούργιο είναι πηγή έμπνευσης για το επόμενο βήμα. Μας μίλησε για τις ατέλειωτες περιπλανήσεις του που τον βοηθούν να βγάζει ανθρώπινες ιστορίες και να τις σκηνοθετεί με μαεστρία προβάλλοντας την βαθιά ανθρώπινη πλευρά τους. Και ήταν ιδιαίτερα συναρπαστικό να τον ακούμε να μας διηγείται πώς έχει συλλάβει τις διάφορες ιδέες από τα έργα του. Ιδιαίτερος σταθμός ήταν οι Νύφες. Η βραβευμένη δραματική του ηθογραφική ταινία παραγωγής 2004.

Η ταινία είμαι σίγουρη πως είναι σε όλους γνωστή, ωστόσο εγώ έχω την ανάγκη να γράψω λίγα λόγια προκειμένου να κάνω μια ολοκληρωμένη ανάρτηση. Το θέμα της ταινίας είναι το ταξίδι 700 γυναικών ελληνίδων, τουρκάλων και ρωσίδων από την Κωνσταντινούπολη προς Νέα Υόρκη όπου θα συναντούσαν τους άντρες που επρόκειτο να παντρευτούν. Η υπόθεση περιπλέκεται όταν μια από τις Νύφες ερωτεύεται ένα αμερικανό φωτογράφο που επιστρέφει στην πατρίδα, μα που δεν πρέπει γιατί είναι υποχρεωμένη να παντρευτεί αυτόν που προοριζόταν για την αδερφή της και δεν άντεξε τη ξενιτιά.

Η ταινία παρουσιάστηκε στο 45ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου στη Θεσσαλονίκη και απέσπασε 10 από τα Κρατικά βραβεία.



Ο Παντελής Βούλγαρης



Ο Παντελής Βούλγαρης είναι Έλληνας σεναριογράφος και σκηνοθέτης. Γεννήθηκε στην Αθήνα, μετά τις σπουδές του στον κινηματογράφο εργάστηκε ως βοηθός σκηνοθέτης σε πλήθος παραγωγών. Έχει διακριθεί και βραβευτεί σε πολλά διεθνή φεστιβάλ κινηματογράφου. Μερικά από τα έργα του είναι:

Ψυχή βαθιά (2009), Νύφες (2004), Όλα είναι δρόμος (1998), Ήσυχες μέρες Αυγούστου (1991), Η φανέλα με το 9 (1988),Πέτρινα χρόνια (1985), Κάρολος Κουν (1981), Ελευθέριος Βενιζέλος (1982) κ.ά.

Το σεμινάριο διοργάνωσε για δεύτερη συνεχή χρονιά η Ένωση σκηνοθετών Κύπρου με τη στήριξη του Υπουργείου Παιδείας και Πολιτισμού και του Πολιτιστικού κέντρου Άρτος.

Χρονογράφημα Μέρα του Αγίου Βαλεντίνου

Μαδούσαμε τη μαργαρίτα «μ’ αγαπάς πολύ, ολίγον, γλυκά, τρυφερά, μέχρι τρέλας, τίποτα»! Και νιώθαμε έτσι το γλυκό άγγιγμα του έρωτα, σε μια εποχή που στήναμε τσίλιες πίσω απ’ τις μπαλκονόπορτες! Που γράφαμε στίχους, με μια ανεξήγητη ανάγκη να κλάψουμε. Κι αν δεν μας άρεσε η απάντηση της μαργαρίτας παίρναμε άλλη, και φτου απ’ την αρχή. «Μ’ αγαπάς πολύ, ολίγον…» Έτσι ζούσαμε τoυς έρωτές μας!

Τώρα τα πράγματα είν’ αλλιώς. Ο έρωτας δεν είναι μια απλή υπόθεση καρδιάς! Είναι υπόθεση επαγγελματικής αποκατάστασης. Ερωτεύεστε εσείς, βγάζουμε τον επιούσιο εμείς. Στα παζάρια θα πουλήσουμε τις λαμέ καρδούλες μας, τα σοκολατάκια με τις κόκκινες κορδέλες «I love you», τα μπουλουκάκια με τη μικρή καρδούλα στο κέντρο να κτυπά ρυθμικά τικ τακ και πάλιν «I love you».

Οι επίδοξοι Δον Ζουάν θα πάνε από βραδύς στα ανθοπωλεία να δώσουν τις παραγγελιές τους. Διαλέγουν με σχολαστικότητα τα μπουκέτα με κόκκινα ή κίτρινα τριαντάφυλλα, στη μια διεύθυνση –του σπιτιού τους- η ανθοδέσμη θα πάει στολισμένη με μια καρδιά που αιμορραγεί, στην άλλη διεύθυνση –την κρυφή- με την παραγγελιά αφήνουν στον ανθοπώλη κι ένα μικροσκοπικό στριγκ ή ένα κόσμημα που θα στολίσει ανάλογα την ανθοδέσμη κι ένα σημείωμα «αύριο θα τα πούμε». Γιατί το βράδυ θα πάρουν τη σύζυγο στο εστιατόριο με valentine μενού αλά καρτ ή σε κάποιο ξενοδοχείο, σε πακέτο weekend διαμονή για έρωτες που επιβάλλει το καθήκον!

Το ξέρατε εσείς πως αυτά τα δωράκια πάνε ανώνυμα; Εγώ που είμαι της παλιάς σχολής μόλις χτες το έμαθα!

Οι προθήκες των καταστημάτων με τις τεράστιες παραφουσκωμένες καρδιές θέτουν τη δική μας σε συναγερμό. Γιατί τελικά ο Άγιος Βαλεντίνος δεν είναι ο άγιος του έρωτα αλλά της εξέγερσης, του πανικού και του στρες.

«Προφταίνω, δεν προφταίνω να βρω κάποιον να του αρέσω, να με κοιτάξει στα μάτια, μέχρι του Αγίου Βαλεντίνου, βοήθειά του;» Δεν έχει σημασία που στις 12 ή στις 13 δεν είμαι ερωτευμένη, αλλά ούτε αν στις 15 θα παραμείνω ερωτευμένη, γιατί το κρατούμενο είναι να είμαι στις 14, του Αγίου Βαλεντίνου για να νιώσω αυτή την απογείωση που κάποιος θα μου στείλει ανώνυμη γλάστρα με μια καρδούλα I love you».

Εγώ που είμαι της παλιάς σχολής νομίζω πως θα ΄ταν καλύτερα αυτή τη μέρα να μην γιορτάζαμε τον έρωτα αλλά την «αγάπη». Να ξυπνούσαμε πρωί στις 14 του Φλεβάρη και να λέγαμε καθοδόν για τη δουλειά μας σ’ όσους συναντάμε στο δρόμο μας «σας αγαπώ». Να κάναμε ένα μικρό πέρασμα απ’ το σπίτι των γονιών μας και να πούμε «σας αγαπώ», να τηλεφωνούσαμε στα παιδιά, στα εγγόνια στους φίλους μας και να ακουστούν σε μια μέρα χιλιάδες α γ α π ώ! Ίσως το Σύμπαν ακούγοντας την κραυγή μας άλλαζε την κακοριζικιά μας και να εξορκίζαμε τις κακίες και τα μίση. Ίσως πάλι και να ακούγομαι πολύ ρομαντική, δεν ξέρω. Σας είπα είμαι της παλιάς σχολής! Αλλά σίγουρα σας αγαπώ! 

Ο Επισκέπτης του ονείρου

Περιμένοντας τον «Επισκέπτη» (Εκδόσεις Ψυχογιός) της Ελένης Τσαμαδού, βυθίστηκα σε μουσικά ακούσματα απ’ τα βιντεάκια του utube που είχε αναρτημένα η Ελένη στο μπλοκ της . Μελωδίες από τα «νυχτερινά» του Chopin που τα εκτελούν διάφοροι πιανίστες και που παραπέμπουν σε μια από τις ηρωίδες της ιστορίας, με παρέσυραν σε μια νοσταλγία και μια ανάγκη επιστροφής στο παρελθόν να εκπληρώσω όνειρα κι επιθυμίες και να πω λόγια που κράτησα ανείπωτα στην πορεία του χρόνου… Κι όταν έφτασε ο Επισκέπτης στην Κύπρο, έτρεξα πρώτη στο βιβλιοπωλείο να τον πάρω στα χέρια μου, να βρω αυτό που με προϊδέασαν τα «νυχτερινά» του Chopin. Είναι απίστευτο πως μια μελωδία μπορεί να γίνει πηγή έμπνευσης για ένα συγγραφέα, να πλάσει ένα χαρακτήρα ή να στήσει τη δομή ολάκερου έργου.

Αυτό που με γοητεύει στα βιβλία της Ελένης Τσαμαδού είναι η ευέλικτη γραφή της. Σε κάθε καινούργιο μυθιστόρημα μας παρουσιάζεται με ένα καινούργιο στιλ και μια τόλμη να πειραματίζεται, καταφέρνοντας έτσι να διατηρεί τη φρεσκάδα και να ερεθίζει την περιέργειά μας. Ο Επισκέπτης κράτησε αμείωτο το ενδιαφέρον μου από την πρώτη μέχρι την τελευταία σελίδα. Η συγγραφέας κατάφερε με εκπληκτική μαεστρία να υφάνει τις πληροφορίες της από στόμα σε στόμα, από κεφάλαιο σε κεφάλαιο, μπρος, πίσω, στήνοντας ένα καταπληκτικό σενάριο με παράνομους έρωτες, ανθρώπινα πάθη, συκοφαντίες σε μια εποχή περιχαρακωμένη στα μικρά προβλήματα του μεσοπολέμου. Το βιβλίο είναι γραμμένο σε πρώτο πρόσωπο, ένα δύσκολο εγχείρημα, δίνοντας στους ήρωες ευελιξία και αμεσότητα.

Έγραψε η Ελένη Τσαμαδού στο blog της:

«Ποιος από εμάς δεν έχει κάποιο ανεκπλήρωτο όνειρο; Κάποια έντονη επιθυμία που δεν πραγματοποιήθηκε, κάποια αγάπη που τελείωσε άδοξα, κάποιο αγαπημένο πρόσωπο που χάθηκε; Ποιος μπορεί με το χέρι στην καρδιά να πει «Όχι, εγώ ποτέ δεν ζήτησα κάτι και δεν το απέκτησα, δεν έχασα κάποιον και δεν τον αναζήτησα». Όλοι κάτι ζητάμε. Όλοι κάτι ονειρευόμαστε, είτε το ομολογούμε είτε όχι, είτε είναι φανερό είτε κρυφό μυστικό θαμμένο στα βάθη της καρδιάς μας. Πόσο όμως αυτή η έλλειψη μπορεί να μας οδηγήσει σε αυταπάτες, σε χίμαιρες; Πόσο μπορεί ένα ανεκπλήρωτο όνειρο να μας κάνει να χάσουμε το νόημα της ζωής; Της ζωής και της ευτυχίας που περνάμε δίπλα της και δεν το συνειδητοποιούμε… Πόσο η προβολή των επιθυμιών μας, η ψευδαίσθηση της εκπλήρωσης του ονείρου μπορεί να μας δώσει ικανοποίηση;

Στη μικρή κοινωνία της Πάτρας του μεσοπολέμου, μιας εποχής που χαρακτηρίζεται από πολιτική αστάθεια και οικονομική κρίση, με πολλές ομοιότητες με τη σημερινή, εμφανίζεται ξαφνικά ένας άντρας, νέος και ωραίος, σαν τον αρχάγγελο που έχει το όνομά του, ο Μιχαήλ και ταράζει τη ζωή τριών γυναικών. Κάθε μια βλέπει στο πρόσωπό του ένα χαμένο όνειρο. Ποιος είναι όμως αυτός στ’ αλήθεια; Έχει κάποια σχέση με τη μυστηριώδη δολοφονία που συγκλονίζει τη μικρή κοινωνία της Πάτρας;»

Η Ελένη Τσαμαδού είναι μια μεστή παρουσία στη σύγχρονη Ελληνική πεζογραφία που υπόσχεται να δώσει πολλά ακόμα δείγματα γραφής. Ο Επισκέπτης του ονείρου με ταξίδεψε και με έκανε πράγματι να στρέψω νοσταλγικά τη σκέψη στο παρελθόν!

Η Ελένη Τσαμαδού σπούδασε νομικά στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών, καθώς και International Legal Studies στο American University, Washington College of Low. Σταδιοδρόμησε ως δικηγόρος στην Εθνική Τράπεζα της Ελλάδας από το 1966 μέχρι το 2000, οπότε αποχώρησε με τον ανώτατο βαθμό ιεραρχίας. Ασχολήθηκε κυρίως με θέματα Διεθνών Συναλλαγών και ιδιωτικοποιήσεων. Τα έτη 2000-2004 εργάστηκε ως ειδική σύμβουλος σε νομικά θέματα των Υπουργών Ανάπτυξης και Οικονομίας και Οικονομικών. Είναι παντρεμένη και έχει δυο κόρες. Από τις Εκδόσεις Ψυχογιός κυκλοφορούν επίσης τα μυθιστορήματά της: Οι Θεοί πέθαναν στη Ρώμη, το οποίο έχει μεταφραστεί στα γερμανικά, Η Εταίρα του μεγάλου Αλεξάνδρου, Ο χορός των μυστικών και Της ζωής και της αγάπης.



Η απαγωγή του Γκάπι

   Είναι απίστευτο πόση χαρά μου δίνει η έκδοση του καινούργιου μου μυθιστορήματος για νέους, από τις Εκδόσεις Άγκυρα. Ίσως αυτή η ιδιαίτερη αγάπη να προκείπτει από το γεγονός πως  άργησε δύο χρόνια η διαδικασία της έκδοσης , είτε γιατί ανυπομονεί πολύ η εγγονή μου  Νικόλ που διάβασε πρώτη το χειρόγραφο, το ενέκρινε και του έδωσε τον τίτλο «Η απαγωγή του Γκάπι». Το αφιερώνω σε όλα τα παιδιά που βιώνουν την κακοποίηση!

Η ιστορία ξετυλίγεται το 2030. Είναι μια εποχή όπου ο κόσμος βιώνει ήδη την υπερθέρμανση του πλανήτη με όλα τα επακόλουθα. Πλημμύρες, σεισμοί, ανομβρία μαστίζουν διάφορα μέρη της γης. Οι κλιματολογικές συνθήκες έχουν εντελώς αλλάξει, μαζί και ο τρόπος ζωής των ανθρώπων.

Μια ομάδα παιδιών της δευτέρας Γυμνασίου από διαφορετικές εθνικότητες, κάνουν κοπάνα απ’ το σχολείο και πάνε στα βουνά για μια περιβαλλοντική έρευνα. Εκεί εξαφανίζεται ο Γκάπι ένας συμμαθητής τους απ’ το Λίβανο. Κι έτσι τα παιδιά αρχίζουν ένα μυστικό αγώνα διάσωσής του. Μέσα από τους ηλεκτρονικούς υπολογιστές συλλέγουν πληροφορίες και εντοπίζουν την τοποθεσία που οι απαγωγείς έχουν κρυμμένο τον Γκάπι. Όμως είναι δύσκολο να δράσουν μονάχοι μέχρι το τέλος, γι αυτό ζητούν βοήθεια απ’ τα ρεμάλια, τους μαθητές της έκτης τάξης που το λέει η καρδιά τους. Τι θα συμβεί σ’ όλη αυτή την ηλεκτρονική επιχείρηση διάσωσης του φίλου τους; Τι κρύβεται πίσω απ’ αυτή την απαγωγή και πώς αντιδρούν οι μεγάλοι μπρος στο θάρρος και την εφευρετικότητα των παιδιών;

Εύχομαι στους μικρούς μου φίλους να χαρούν και να βρουν ενδιαφέρον το ταξίδι μέσα στο χρόνο, να αξιολογήσουν τις διαφορές του τώρα και του μετά και ίσως εκτιμήσουν αυτό που έχουμε σήμερα.

Ο δρόμος του φεγγαριού

Αθήνα, 14 Σεπτεμβρίου 2010



«Ο Δρόμος του Φεγγαριού» οδηγεί φέτος το φθινόπωρο στα… Public



Στις 23 Σεπτεμβρίου στο κατάστημα Public στη Λευκωσία και 24 Σεπτεμβρίου στο κατάστημα της Λεμεσού,





Το Public και το Studiο Amid παρουσιάζουν ζωντανά το best seller του Όμηρου Αβραμίδη «Ο Δρόμος του Φεγγαριού» που έγινε Audio Book με αφηγητή τον ίδιο το συγγραφέα. Το έργο επενδύθηκε με την πρωτότυπη μουσική του Μιχάλη Αβραμίδη.

Το ομότιτλο τραγούδι, σε στίχους Γιώργου Κορδέλλα, ερμηνεύει η Φωτεινή Δάρρα.



Στις παρουσιάσεις θα προβληθούν οπτικοποιημένα αποσπάσματα του audio, ενώ ο συγγραφέας Όμηρος Αβραμίδης και η ηθοποιός Γιάννα Λευκάτη θα διαβάσουν επιλεγμένα κομμάτια του βιβλίου με ζωντανή μουσική υπόκρουση τα πρωτότυπα θέματα του audio book.



Η Φωτεινή Δάρρα θα ερμηνεύσει, για πρώτη φορά ζωντανά, το τραγούδι που γράφτηκε ειδικά για τον Δρόμο του Φεγγαριού ενώ για το βιβλίο θα μιλήσει ο στιχουργός και σκηνοθέτης Γιώργος Κορδέλλας. Τις βραδιές θα συντονίσει η δημοσιογράφος και Concept maker της παραγωγής Νατάσα Μποζίνη και θα παίξουν οι μουσικοί Μιχάλης Αβραμίδης (μαντολίνο) και Μαρία Αβραμίδου (Τσέλο,Κιθάρα)



Το αγαπημένο μυθιστόρημα κυκλοφορεί σε διπλή κασετίνα με πολλά έξτρα και οι έξι ώρες αφήγησης είναι σε μορφή mp3, για την εύκολη μεταφορά τους σε όλα τα gadget. Το τραγούδι και τα extra είναι σε μορφή Audio, ενώ στο site του public (www.public.gr) υπάρχει Link το οποίο μπορεί κανείς να δει οπτικοποιημένα αποσπάσματα από το Audio Book και να διαβάσει σχετικές πληροφορίες.



Για ακροατές με προβλήματα όρασης υπάρχει ενταγμένο ηχητικό υλικό με περιγραφή των εικόνων και της έκδοσης, διαθέσιμο και στους επισκέπτες των καταστημάτων.



Όλα τα Public είναι προσβάσιμα και στις προγραμματισμένες παρουσιάσεις του ηχογραφημένου βιβλίου οι συντελεστές του έχουν φροντίσει να υπάρχει πρόσβαση, για πρώτη φορά και …σε όλες τις πληροφορίες.







ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ



Η υπόθεση και η πραγματική ιστορία του βιβλίου:



Ο Όμηρος Αβραμίδης μέσα από την εξιστόρηση μιας δυνατής ερωτικής σχέσης, με ανατροπές και απρόοπτα, φωτίζει ανθρώπινα ιδανικά, ανασύρει μνήμες από την τραγωδία της Κύπρου το 1974 και προσεγγίζει τη μετανάστευση με έναν μοναδικό, τρυφερό και αληθινό τρόπο.



Ως αυτόπτης μάρτυρας των γεγονότων περιγράφει ιστορικές στιγμές παραπέμποντας σε φωτογραφίες, δημοσιευμένες στα διεθνή πρωτοσέλιδα της εποχής και η αφήγησή του πλαισιώνεται από τα πραγματικά ηχητικά ντοκουμέντα, όπως ό ίδιος τα άκουγε και τα μοιράζεται με τους ακροατές. Στα κεφάλαια του βιβλίου ΄΄κρύβονται΄΄ πολλά βιώματά του και στο έξτρα CD μιλά πρώτη φορά για αυτά και τις επιρροές που άσκησαν στα βιβλία του.



Έτσι στην ερωτική ιστορία των φανταστικών του ηρώων, που αγαπήθηκε από χιλιάδες αναγνώστες και οι πωλήσεις της έντυπης έκδοσης έχουν ξεπεράσει τα 120.000 αντίτυπα, έρχεται τώρα, να προστεθεί και η πραγματική ιστορία.



Οι συντελεστές:



Ένας στιχουργός και σκηνοθέτης πολύ γνωστών σήριαλ όπως «Αναστασία» «Βεντέτα» «Δούρειος Ίππος» «Τζιβαέρι» «Χορεύοντας στη σιωπή» και άλλων, ο Γιώργος Κορδέλλας έγραψε του στίχους στο ομότιτλο τραγούδι του Audio Book και ήταν ο σταθερός σύμβουλος στον σχεδιασμό από την αρχή μέχρι την ολοκλήρωσή του.



Ο γιος του συγγραφέα και μουσικοσυνθέτης Μιχάλης Αβραμίδης έχει γράψει μουσική για πολλά θεατρικά έργα μεταξύ των οποίων Μάκβεθ, Νεφέλες, Μικρός Πρίγκιπας, Τα μάγια της Πεταλούδας, Αγαμέμνονας αλλά και για Ντοκιμαντέρ του Υπουργείου Πολιτισμού με θέμα τη ζωή και το έργο σημαντικών δημιουργών όπως Μ. Λουντέμης, Η. Βενέζης, Μ.Καραγάτσης, Κ. Παξινού, Κ. Κουν, Κυβέλη, και πολλών άλλων.



Ο ηθοποιός, καθηγητής υποκριτικής, καλλιτεχνικός διευθυντής του θεατρικού οργανισμού «Περίακτοι» και σκηνοθέτης πολλών θεατρικών παραστάσεων, Σπύρος Κολιαβασίλης είναι ο αφηγητής όλων των πληροφοριών της έκδοσης.



Η δημοσιογράφος, σεναριογράφος και Concept maker Νατάσα Μποζίνη σχεδίασε το σενάριο, δημιούργησε ένα μικρό ηχητικό ντοκιμαντέρ στα κεφάλαια με τα ιστορικά γεγονότα, ενέταξε, στο audio book, τον ειδικό σχεδιασμό, για την μετάδοση των πληροφοριών σε ΑΜΕΑ, ως μια συμβολική κίνηση ενίσχυσης της ΄΄πλατφόρμας΄΄« Σχεδιάζοντας για όλους» και δάνεισε τη φωνή της στην ηρωίδα του βιβλίου.



Η Φωτεινή Δάρρα που έχει συνεργαστεί πολλές φορές στο παρελθόν με τον Γιώργο Κορδέλλα ήρθε να ΄΄σφραγίσει΄΄ αυτήν τη… λογοτεχνική παραγωγή δίνοντας μελωδική φωνή στη Χρύσα, στη γυναίκα που έπλασε ο συγγραφέας και την οδήγησε, με το μύθο του, να βιώσει έναν απόλυτο και ιδανικό έρωτα.



Η πρωταγωνίστρια αυτού το βιβλίου, στην ηχογραφημένη έκδοση απέκτησε μιλιά και με την παγκόσμια γλώσσα της μουσικής μια νέα έκφραση…

Ο δρόμος προς την Ιθάκη

Σαν σήμερα, πριν από 41 χρόνια έφυγα για να μεταναστεύσω στην Αφρική. Ήταν Αύγουστος του 1969. Σαν ψέμα μου φαίνεται. Και η ιστορία τόσο απίστευτη, σαν να ανήκει σε κάποιον ξένο, όχι σ’ εμένα. Ήμουν είκοσι χρονών, παντρεμένη μόνο ένα μήνα τον άντρα που γνώριζα ελάχιστα. Άφησα πίσω την οικογένεια μου για χάρη του για να αρχίσουμε μαζί μια νέα ζωή σε μια άγνωστη χώρα μακρινή. Μαζί μου κουβαλούσα μονάχα μια βαλίτσα όνειρα και τον αυθορμητισμό της νιότης. Εγκατέλειψα μια πολύ υποσχόμενη καριέρα στη δημοσιογραφία (εκείνη την εποχή ήταν εύκολο να αναδειχθείς) που σήμερα θα έκοβα φλέβες για να τη ξαναβρώ. Κι όμως τα άφησα όλα πίσω μου κι άκουσα τους κτύπους της καρδιάς μου.

Σήμερα κάθομαι κι αναλογίζομαι τις μέρες εκείνες, ξεθάβω μνήμες και προσπαθώ να αναλύσω αισθήματα και σκέψεις να βρω αν αυτό που τόλμησα τότε ήταν αποτέλεσμα μιας δυνατής επιθυμίας για περιπέτεια, ένα πείσμα πως μπορούσα να κάνω κάτι τόσο ακραίο ή αν ήταν μια απόδραση από δειλία για κάτι στο οποίο δεν μπορούσα να αντεπεξέλθω; Αναρωτιέμαι αν σήμερα με όλα όσα ξέρω και με την ωριμότητα που διαθέτω θα μπορούσα να κάνω το ίδιο πράγμα. Οι απαντήσεις που μου έρχονται στο μυαλό είναι τόσο μπερδεμένες και δυσανάλογες που ανατρέπουν όλη τη σημερινή ζωή μου.

Μόνο που σκέφτομαι πως πήρα αυτή την απόφαση πέντε χρόνια μετά που φύγαμε κατατρεγμένοι από το Ζαΐρ με τους γονείς μου, κυνηγημένοι από τους επαναστάτες του Λουμούμπα, όταν σκέφτομαι πως σε εκείνη την επανάσταση σφαγιάστηκαν τρία μέλη της οικογένειας μου (δυο παιδιά 9 και 11 χρονών με τον πατέρα τους) μπερδεύομαι ακόμα πιο πολύ.

Κι όμως εκείνες τις μέρες ηχούσαν στα αυτιά μου σαν μαγευτικό τραγούδι των Σειρήνων τα ντραμς των ιθαγενών που χόρευαν στο δάσος, ο ψίθυρος του δάσους όταν πέφτει το δείλι και το ηλιοβασίλεμα που αντιφεγγίζει στην πολύχρωμη φύση. Όλες τις μυρωδιές και τα χρώματα που κουβαλούσα μέσα μου από παιδί και τα φύλαγα για να τα κατακτήσω σε μια άλλη ηλικία που θα μπορούσα να τα επεξεργαστώ και να τα καταλάβω.

Ίσως σήμερα η πράξη μου να φαίνεται επιπόλαια και ακραία. Όμως αν δεν την έπαιρνα δεν θα ήμουν ο ίδιος άνθρωπος που είμαι σήμερα. Δεν θα είχα την ευκαιρία να έρθω τόσο κοντά με ανθρώπους τόσων διαφορετικών εθνικοτήτων που μου έδωσαν εμπειρίες και γνώσεις. Η Αφρική είναι ένα σπουδαίο σχολείο γιατί διδάσκει τη ζωή.

Έτσι λοιπόν σήμερα 41 χρόνια μετά δε νιώθω απογοητευμένη με τις επιπόλαιες αποφάσεις που πήρα στα νιάτα μου και είμαι σίγουρη πια πως αν χρειαστεί να αποφασίσω για τη ζωή μου ξανά θα ξανακάνω το ίδιο λάθος. Θα βάλω πανιά για τη χώρα που άφησε τόσες μεστές αναμνήσεις στη ζωή μου!

Διακοπές στη Ζάκυνθο και μια έκθεση βιβλίου

Δεν πίστευα πως οι φετεινές μου διακοπές θα συνδιάζονταν με μια έκθεση βιβλίου. Κι όμως έγινε!

Οι διακοπές όσο τις προγραμματίζεις, όσο ψάχνεις να βρεις πού θα πας, τι θα δεις, έχουν μια γλυκιά αναμονή που ομορφαίνουν τις στιγμές σου. Όσο τις ζεις και υλοποιείς το πρόγραμμα παίρνεις μια ανεξάντλητη χαρά… Κι όσο κοντεύουν να τελειώσουν όλη η γλύκα και η χαρά γίνεται γεύση γλυκόπικρη, γιατί οι διακοπές ποτέ δεν  φτάνουν και γίνονται απ’ το πρώτο κιόλας λεπτό του γυρισμού μια ανάμνηση για να την κουβαλάς μέχρι την επόμενη απόδραση… Πήγαμε, είδαμε, ευφρανθήκαμε, κι επιστρέψαμε στο ίδιο μαγκανοπήγαδο μέσα σ’ ένα καύσωνα που δεν έχω ξαναζήσει. Η Κύπρος εδώ και λίγες μέρες είναι καμίνι, έφτασε στους 46 βαθμούς, και σύμφωνα με το δελτίο ειδήσεων η Κυριακή που μας πέρασε ήταν η πιο καφτή του αιώνα.  Μέσα σ' αυτό τον καύσωνα κάθομαι σ’ ένα δωμάτιο με το σύστημα κλιματισμού στο φουλ κι αναπολώ τα κρύα καταγάλανα νερά του κόλπου του Λαγανά στη Ζάκυνθο να με δροσίσουν.

Είχα από παλιά το αποθεμένο να επισκεφτώ τη Ζάκυνθο. Ήταν σαν μια επιθυμία που την φυλάς για κάποιο ανεξήγητο λόγο «για αργότερα»... Τα παιδιά μας ήταν αυτά που μας έκαναν  την ωραία έκπληξη. Δώρο για την 41η γαμήλια μας επέτειο ένα ταξίδι στη Ζάκυνθο. Φύγαμε στις 19 Ιουλίου, την προηγούμενη της επετείου κι επιστρέψαμε στις 26. Αυτές οι εκπλήξεις έχουν διπλή σημασία όταν προέρχονται απ’ τα παιδιά μας!! Να ΄ναι πάντα καλά.

Δρόμο για τις γαλάζιες σπιλιές

Στις γαλάζιες σπηλιές με το κεφάλι του Ποσιδώνα χαραγμένο στο βράχο

Πιο πολύ χρειαζόμουν αυτές τις διακοπές για πνευματική ξεκούραση. Ονειρευόμουν να κάθομαι με τις ώρες να βυθίζω το βλέμμα στην απέραντη θάλασσα και ν' αγνατεύω το πέλαγος. Αυτό συνήθως με ξεκουράζει και μου δίνει ενέργεια. Το μπάνιο στον κόλπο του Λαγανά ήταν απίθανο, δεν σου έκανε καρδιά να βγεις απ’ τα δροσερά νερά του. Αυτό βέβαια δεν μας εμπόδισε να απολαύσουμε το πανέμορφο πράσινο νησί του Ιονίου. Κάναμε εκδρομές, επισκεφτήκαμε τις πλατιές αμμώδεις παραλίες, τις γαλάζιες σπηλιές. Κάναμε και μια εξερεύνηση στις ορεινές περιοχές, με πρώτο σταθμό το χωριό Μαχαιράδο όπου επισκεφτήκαμε την καμένη εκκλησία της Αγίας Μαύρας, προχωρήσαμε στα βόρεια της Ζακύνθου και είδαμε παραδοσιακά χωριά μέχρι το μοναστήρι της Αναφωνήτριας. Σ' ένα ωραίο εστιατόριο φάγαμε παραδοσιακά φαγητά και δεν μπορώ να μη σας πω πως ακόμα θυμάμαι με νοσταλγία το σταρένιο ψωμί και το κουνέλι ριγανάτο. Στην πόλη, Στην Πλατεία του Αγίου Μάρκου επισκεφτήκαμε το μουσείο του Δ. Σολωμού και Α. Κάλβου. Όλα αυτά βέβαια δεν μας εμπόδισαν να αφεθούμε στους εύθυμους ρυθμούς της Ζακυνθινής ζωής σε παραδοσιακές ταβερνούλες. Στην ταβέρνα Αρέκια απολαύσαμε Ζακυνθινιές καντάδες με το φεγγάρι ολόγιομο να αντιφεγγίζει απάνω στην καταγάλανη θάλασσα.

Οι κανταδόροι στην ταβέρνα Αρέκια

Στο κέντρο Αρέκια

                                            

 

Μια πολύ ωραία έκπληξη ήταν η έκθεση βιβλίου που στήθηκε στην Πλατεία Σολωμού στις 25 Ιουλίου και θα διαρκέσει μέχρι τις 14 Αυγούστου. Αυτή την έκθεση διοργανώνουν εδώ και πέντε χρόνια τα βιβλιοπωλεία Πλαίσιο και Θεωρία. Ο Αλιβίζος Πλέσσας (Πλαίσιο) και η Αγγελική Φαραού (Θεωρία) με δική τους πρωτοβουλία απεφάσισαν να στήσουν αυτή την έκθεση στην Πλατεία Σολωμού όπου μαζεύεται τα καλοκαίρια πολλής κόσμος, μια πολύ καλή ευκαιρία να φέρουν τον κόσμο σε επαφή με πολλά βιβλία.

Μαζί με τις Αγγελική Φαραού και την Τασία Πλέσσα

 

Σ’ αυτή την πολύ ενδιαφέρουσα έκθεση ήμουν παρούσα. Ήταν τόσο ξαφνικό και δεν έγινε καμιά παρουσίαση αλλά υπέγραψα πολλά βιβλία. Μου δόθηκε η ευκαιρία να γνωρίσω δύο πολύ ευγενικές κυρίες την Τασία Πλέσσα και την Αγγελική Φαραού που με δέχθηκαν με αγάπη. Η πιο μεγάλη έκπληξη της βραδιάς ήταν όταν το κρουαζιερόπλοιο της Salamis Tours έκανε ένα σταθμό και οι επιβάτες σταμάτησαν για λίγες ώρες να σεργιανίσουν στην πλατεία Σολωμού. Όταν διαπίστωσαν πως εκεί βρισκόταν μια κύπρια συγγραφέας με πλησίασαν πολύ εγκάρδια κι αγόρασαν βιβλίο ζητώντας μου να τους υπογράψω. Αυτή ομολογώ πως ήταν μια πολύ ωραία στιγμή και θα τη θυμάμαι πάντα με πολλή συγκίνηση! Αυτή η αλληλεγγύη που νιώθουμε εμείς οι κύπριοι μεταξύ μας όταν βρισκόμαστε μακριά από την πατρίδα είναι πραγματικά αξιοσημείωτη.

Φωτογραφίες από την έκθεση βιβλίου. Αναμνηστικές φωτογραφίες με μερικούς από τους κύπριους που η παρουσία τους ήταν μια ευχάριστη έκπληξη. Δυστυχώς δεν κράτησα ονόματα και λυπάμαι πολύ γι αυτό.