Συνέντευξη στο Vlepo με την Κατερίνα Σαμψώνα

Τετάρτη, 13 Ιουλίου 2011

Πώς να σας αποχαιρετήσω;




Τι να αποχαιρετήσω



Που δεν έχω πρόσωπο


Να φιλήσω


Παρά μονάχα θύμησες


Κλεισμένες σ’ ένα σκοτεινό φέρετρο!

Με αυτά τα λόγια αποχαιρετά σε ραδιοφωνική εκπομπή ένας φαντάρος τους δίδυμους ναύτες Χριστάκη και Μιλτιάδη που κάηκαν στην δολοφονική έκρηξη. Μέχρι προχθές ήταν όλοι τους παιδιά ξέγνοιαστα με το χωρατό και έγραφαν έξυπνες ατάκες στο facebook. Σήμερα το facebook έγινε τόπος θρήνου και μηνυμάτων για καλέσματα διαμαρτυρίας και οργής.

Και είναι οι νέοι που είναι περισσότερο οργισμένοι γιατί διαπιστώνουν από πολύ νωρίς πως ζουν σε μια κοινωνία που δεν μπορεί να τους προστατεύσει, που δεν έχει τίποτα να τους προσφέρει και τους κλείνει το δρόμο ισοπεδώνοντας τα όνειρά τους πριν καλά καλά αρχίσουν…

Η ταυτοποίηση των νεκρών έχει φτάσει στο τέλος και οι σωροί σήμερα θα παραδοθούν στους συγγενείς. Οι άνθρωποι θα απλώσουν τα χέρια να αγκαλιάσουν για στερνή φορά τους αγαπημένους τους και θα μείνει η αγκαλιά τους άδεια. Γιατί όπως είπε και ο στρατιώτης «πώς να αποχαιρετήσουν αφού δεν θα έχουν πρόσωπο να φιλήσουν» παρά ένα σφραγισμένο σκοτεινό φέρετρο. Σαν τις αδηφάγες φλόγες που κατάπιαν τα κορμιά… και στράγγιξαν τα νιάτα…

Τι κι αν φωνάξουμε στους συγγενείς «σας σκεφτόμαστε, σας αγαπάμε και πονάμε μαζί σας. Ήταν και δικά μας παιδιά, ήταν και δικοί μας πατεράδες, δικά μας αδέρφια» η μοναξιά της απώλειας και ο πόνος τους δεν θα μετακινηθεί στο ελάχιστον. Ο πατέρας των δίδύμων είπε "ήταν καλά τα παιδιά μου, αγαπούσαν την οικογένεια, την πατρίδα και τους φίλους τους". Η φωνή τους αντιχεί ακόμα στ' αυτιά του αφού του είχαν τηλεφωνήσει στις 4.30π.μ. για να του πουν πως έγινε η πρώτη έκρηξη. Η έκρηξη που από μέρες περίμεναν. Κι αυτό που με οργίζει ακόμα περισσότερο είναι γιατί αφού ήξεραν την έκταση του κακού δεν διέταξαν όλους να απομακρυνθούν;
Και την επόμενη μέρα μετά την ταφή θα αρχίσει η αντίστροφη μέτρηση και θα ζητηθούν εξηγήσεις, θα ζητηθούν ευθύνες και ένα μεγάλο «γιατί;» Δώδεκα άνθρωποι σκοτώθηκαν και άλλοι δυο παλεύουν για τη ζωή τους. Τι απαντήσεις θα δώσουμε; Πως τους χάσαμε από υπερβολική ανικανότητα; Από ερασιτεχνικούς χειρισμούς; Ή από αμέλεια;

Είναι και άλλες δυο μάνες που κάθονται καρτερικά στο νοσοκομείο και μετράνε τον πόνο σπιθαμή σπιθαμή συμπάσχοντας με τα παιδιά τους. Μα αλλοίμονο δεν έχουν τίποτα να προσφέρουν. Όταν ο Αντώνης  μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο ήταν αγνώστου ταυτότητος. Η μητέρα του μονάχα μπόρεσε να τον αναγνωρίσει όπως ξέρει κάθε μάνα να αναγνωρίζει το παιδί της, με την καρδιά, με τον παλμό που είναι συντονισμένος στο ίδιο μήκος κύματος, απ’ τη μυρωδιά, από ένα σημάδι στο χέρι. Γιατί ο Αντώνης δεν έχει πια πρόσωπο, ούτε μάτια…

Σήμερα κηδεύονται εννέα από τους δώδεκα. Καλό σας ταξίδι λεβέντες μας. Ας είναι ελαφρύ το χώμα που θα σας σκεπάσει!

2 σχόλια:

Domenica είπε...

Αγαπητή κυρία Γιόλα,
Χαίρομαι τόσο πολύ που σας ανακάλυψα μέσα απ’ το ιστολόγιο μιας άλλης αγαπημένης συγγραφέα της Λένας Μαντάς. Είμαι κι εγώ όπως όλοι πολύ λυπημένη για τον άδικο χαμό των συμπατριωτών μας. Αν θέλετε δεχτείτε ένα μικρό ποίημα μου ως ένδειξη συμπαράστασης.
Και συγχαρητήρια για το τελευταίο σας βιβλίο!
Όλα είναι δρόμος
By Domenica

Γύρω σου ο κόσμος, η κοινωνία
Τα πρέπει, τα μη, οι καθωσπρεπισμοί
Γύρω σου το σύστημα, οι νόμοι
γραμμένοι και άγραφοι πολλοί
και ένα συγνώμη αόρατο σε μια φυλακή
Δικαστές και βουλευτάδες
Καταδίκες και χάρες
Ποιος αποφασίζει
Ποιος μπορεί να ξέρει για μένα
Από ποιόν ορίζεται το λάθος το σωστό
Ποιος έχει με μένα το ίδιο μυαλό
Κανένας
Όλα είναι δρόμος
Όλα είναι σκέψη, αέρας
Γίνονται πράξη, βαριά η ψυχή
Κυρ αστυνόμε δεν τα ξέρεις όλα
Ούτε εγώ
Σε έχουν ορίσει να με ορίζεις
Μα μήτε ο Θεός δεν με ορίζει
Δεν θέλει
Με έριξε στη γη ελεύθερο να σεργιανίσω
Όπως θέλω και αγαπώ
Μου δώσε ελεύθερη τη βούληση να ζήσω
Για να χει νόημα να κατοικώ εδώ
Εδώ κατοικώ, μα ζω στο φεγγάρι
Όλα είναι δρόμος
Του καθενός ξεχωριστός
Μες τη ψυχή μου κουβαλώ το μυστικό
Αυτό που θέλει να αποκαλυφτεί
Καθρέφτης που θα σπάσει τη σιωπή
Σαν έρθει στη γη μια άλλη ζωή
Με αυτή και εσύ και εγώ
Θα λυτρωθεί
Αφιερωμένο στις ελεύθερες ψυχές
my blog
www.coffee-talks.com

Yiola Papadopoulou είπε...

Αγαπημένη Ντομένικα χαίρομαι πολύ που ανακάλυψες το μπλοκ μου μέσα από το μπλοκ της αγαπητής φίλης Λένας. Οι συμπατριώτες μου όλοι απ' εκεί με ανακαλύπτουν όσο κι αν φαίνεται περίεργο, παρ' όλο που το συγγραφικό μου έργο άρχισε το 1990 και το δημοσιογραφικό το 1968. Όπως και να έχει το πράγμα χαίρομαι που σας συναντώ και πιο πολύ χαίρομαι που συναντώ νέους ανθρώπους μέσα σ' αυτές τις δύσκολες στιγμές. Το ποίημα σου κρύβει τον πόνο και το παράπονο που βασανίζει όλους αυτές τις μέρες. Σε ευχαριστώ που το μοιράστηκες μαζί μου. Αλλά πιο πολύ χαίρομαι που ανακάλυψα πως οι νέοι μας έχουν οράματα και προβληματισμούς. Θα φροντίσω να το μεταφέρω στην επόμενη μου ανάρτηση για να διαβαστεί!