Η ζωή είναι αγάπη Παρουσίαση Ζήνας Λυσάνδρου Παναγίδη

Στις 31 Οκτωμβρίου τα βιβλιοπωλεία Πάργα και οι Εκδόσεις Ψυχογιός έκαναν την πρώτη παρουσίαση του βιβλίου μου Η ζωή είναι αγάπη στην Πάφο. Ομολογώ πως ένιωσα αρκετή συγκίνηση, η ατμόσφαιρα που δημιουργήθηκε, η ζεστασιά του κοινού αλλά και η θερμή ομιλία που έκανε η Φιλόλογος Συγγραφέας Ζήνα Λυσάνδρου,  ήταν συναρπαστική. Τους ευχαριστώ όλους μέσα από την καρδιά μου.

Αναδημοσιεύω την παρουσίαση όπως ακριβώς έγινε:

Παρουσίαση Βιβλίου

Γιόλας Δαμιανού Παπαδοπούλου

«Η ζωή είναι αγάπη»

Εκδόσεις Ψυχογιός

Αθήνα 2014, σελ. 476

Της Ζήνας Λυσάνδρου Παναγίδη

Φιλολόγου, MSc

Ομολογώ ότι συγκλονίστηκα με το νέο βιβλίο της αγαπημένης μου φίλης Γιόλας Δαμιανού Παπαδοπούλου. Σοκ και δέος με κυρίευαν, καθώς διάβαζα χωρίς σταματημό. Αυτό το συναίσθημα, αλήθεια, έχει αρκετό καιρό να το νιώσω. Τούτο το σασπένς, θα έλεγα ότι είναι η πρώτη αρετή του βιβλίου «Η ζωή είναι αγάπη».

Το διάβασα, πριν κυκλοφορήσει, στο Ipad μου, ταξιδεύοντας για ένα γάμο σε ένα νησί των Δωδεκανήσων, τη Νίσυρο, στις 24 Σεπτεμβρίου. Στα αεροδρόμια, στα αεροπλάνα, στο ξενοδοχείο, σε καφετέρια. Σαν να είχα την αλογόμυγα του Σωκράτη  και δεν με άφηνε να ησυχάσω, αν δεν το τελειώσω. Τη δεύτερη μέρα, το είχα τελειώσει!

Η υπόθεση του μυθιστορήματος είναι η αληθινή ιστορία μιας κοπέλας που στα δεκαεννιά της χρόνια έμεινε τετραπληγική, μετά από δυστύχημα, χωρίς να φταίει η ίδια. Έτσι, από τη μια στιγμή στην άλλη ανατράπηκε όλη η ζωή της, χάθηκαν τα όνειρά της, βούλιαξε σε ένα τούνελ.

Η συγγραφέας έσκυψε με αγάπη και σεβασμό πολύ πάνω στο τεράστιο αυτό πρόβλημα, και σαν παντογνώστης αφηγητής αναδεύει στα έγκατα της ψυχής της ηρωίδας της και ανασύρει στην επιφάνεια έντονα συναισθήματα, φοβίες, ανασφάλειες, απογοητεύσεις, μακάβριες, πεισιθανάτιες σκέψεις, απελπισία, άφατη οδύνη, άρνηση ζωής!

Δεν μένει, όμως, εδώ.Το μυθιστόρημα «Η ζωή είναι αγάπη» είναι ένας ύμνος στη θέληση του ανθρώπου, την ψυχική δύναμη, την πίστη στον Θεό που είναι η μόνη καταφυγή σε δοκιμασίες μαμούθ, όπως αυτή. Η ζωή της ηρωίδας ακροβατεί πάνω σε ένα τεντωμένο σκοινί. Ανά πάσα στιγμή καραδοκεί ο δαίμονας της απαισιοδοξίας και της απελπισίας να τη ρουφήξει και να την κατεβάσει στα τάρταρα. Οι αρνητικές σκέψεις λες και πολεμούν να την εξουδετερώσουν. Ευτυχώς, όμως, καταφέρνει και  ξανάρχεται στην επιφάνεια. Αυτή η πάλη είναι διαρκής. Είναι ο αγώνας να κρατηθεί στη ζωή.

Παίρνοντας, λοιπόν, αυτή την ιστορία , η συγγραφέας με μαεστρία αλλά και με ανθρωπιστική διάθεση, υφαίνει στον λογοτεχνικό της αργαλειό ένα κιλίμι μοναδικής τέχνης. Η ηρωίδα, η Ιάνθη, από θύμα μεταμορφώνεται σε πρότυπο μεγαλείου ψυχής, σε έναν άνθρωπο που αγωνίζεται για το δίκαιο και την αρετή, σε έναν άνθρωπο της προσφοράς και της δράσης.

Είναι ο άνθρωπος που πέφτει και ξανασηκώνεται, και δίνει σε όλους μας κουράγιο για τα μικρά και τα ασήμαντα που μας συμβαίνουν στη ζωή και μας συνθλίβουν, γιατί δεν έχουμε πίστη. Η σύγκριση με την αρχοντιά της ψυχής της ηρωίδας, με το θάρρος της, την καρτερικότητα, την υπομονή, την αισιοδοξία της, την αυτοπεποίθηση, φανερώνει τη δική μας αναξιότητα, ποταπότητα, μικρότητα.

Αξίζει να αναφερθεί ότι η αφήγηση ακολουθεί ευθύγραμμη, Γραμμική πορεία, τα γεγονότα δίνονται με χρονολογική σειρά. Γύρω από την κεντρική ηρωίδα ζουν, κινούνται και δίνουν δυναμικά το παρών τους ένα πλήθος προσώπων, οι συγγενείς, οι φίλες, οι ομοιοπαθείς, με ποικιλία αντιδράσεων και συμπεριφορών.

 Η αφήγηση είναι πρωτοπρόσωπη, όταν  μιλά η ίδια η ηρωίδα ή η μητέρα της ή ο άντρας της, και μας εξομολογούνται τη δική τους διαδρομή σε αυτό το ταξίδι με την τετραπληγία της ηρωίδας.

Αναντίλεκτα, το μυθιστόρημα «Η ζωή είναι αγάπη» είναι και ένας ακόμη ύμνος για την αγάπη η οποία καταργεί τα διαχωριστικά τείχη που υψώνονται ανάμεσα στους αρτιμελείς και τους ανθρώπους με κάποιες αναπηρίες. Μας κάνει ευαίσθητους στον ανθρώπινο πόνο και στον ρατσισμό που υφίστανται οι «διαφορετικοί» άνθρωποι.

 Μας μαθαίνει, ταυτόχρονα, ότι πράγματα για μας αυτονόητα και απλά, για κάποιους συνανθρώπους μας είναι Γολγοθάς. Τελικά, η στάση μας απέναντι στα προβλήματα των άλλων μετρά και κρίνει την ανθρωπιά μας.

Θα ήθελα να μου επιτρέψετε να αναφερθώ και στα δικά μας συναισθήματα απέναντι στην ηρωίδα. Από τον οίκτο, τη συμπόνια, την παγωμάρα, μεταφερόμαστε σιγά-σιγά στην αποδοχή, τον θαυμασμό, την αγάπη, τη χαρά για τα ευχάριστα που έστειλε ο Θεός στην ηρωίδα μας: τον έρωτα ενός θαυμάσιου νεαρού, τον γάμο της με αυτόν τον όμορφο, ξεχωριστό νέο, τη συναίνεση των εμπλεκομένων σ' αυτόν τον γάμο, τη γέννηση του παιδιού της, την ανατροφή με τα χίλια δυο προβλήματα, την περηφάνια της για την αριστεία του γιου της.

Μαζί με την ηρωίδα μαθαίνουμε τη μεγάλη αρετή της ευγνωμοσύνης που ξεχειλίζει για τους ανθρώπους που τη βοήθησαν να βρει μέσα της δυνάμεις για να συνεχίσει όχι μόνο να ζει αλλά και να δημιουργεί. Ευγνωμοσύνη για τους ανθρώπους που την ανάστησαν στην Αγγλία, για τις κοπέλες που την υπηρετούν, για τους αγαπημένους της, για τον Θεό!

Ασφαλώς, πέρα από τα πραγματικά γεγονότα υπάρχουν και τα μυθοπλαστικά με τα οποία, όπως αναφέρει και η συγγραφέας στον πρόλογό της, «ζύμωσε» την Ιάνθη της.

Ένα, επιπλέον, πλεονέκτημα του βιβλίου είναι και οι όμορφες περιγραφές, το σκηνικό που στήνει κάθε φορά η συγγραφέας, που, κυρίως, έχει σχέση με αυτά που βλέπει κάθε φορά η Ιάνθη. Η φυσιολατρία είναι έντονη: τα δέντρα, τα λουλούδια, η φύση με τις ευωδιές της.

Είναι πρόδηλο ότι όλα αυτά που καταφέρνει η ηρωίδα για μας είναι ουτοπία, χίμαιρα. Διερωτόμαστε πώς είναι δυνατόν ο άνθρωπος να μπορεί να επιβιώνει υπ' αυτές τις συνθήκες. Σαν να κινείται σε έναν εξωπραγματικό κόσμο!

Επιλογικά, η συγγραφέας, έχοντας ως αφόρμηση μια πραγματική ιστορία, κατάφερε και μας εγκλώβισε, σαν την αράχνη στον ιστό της, με την περιγραφική ικανότητά της, τη δύναμη της φαντασίας, τον αφηγηματικό πλούτο, την έντονη διαγραφή των χαρακτήρων της, και κυρίως της Ιάνθης, με τις ψυχικές μεταπτώσεις και τις ανατάσεις της. Η ανάγνωση αυτού του μυθιστορήματος μας φέρνει πιο κοντά στο ον που λέγεται άνθρωπος! Μας εξανθρωπίζει!

«Η ζωή είναι αγάπη». Με μέθυσε η φίλη Γιόλα Παπαδοπούλου με τις αξίες και τα ιδανικά που μας προβάλλει, κι εγώ με τη σειρά μου την ευχαριστώ για τούτη την ευλογία και την τιμή να διαβάσω το βιβλίο της και να το παρουσιάσω σε ένα τέτοιο εκλεκτό ακροατήριο. Εύχομαι ο Θεός να της δίνει έμπνευση για να συνεχίσει να γράφει όμορφες ιστορίες με τον δικό της μοναδικό τρόπο, τον τρόπο της ευγένειας και της γλυκύτητας, της ευπρέπειας και της σοβαρότητας!

Σας ευχαριστώ από καρδιάς που είχατε την καλοσύνη να με ακούσατε

Εκδόσεις ΨΥΧΟΓΙΟΣ - Η ζωή είναι αγάπη - Γιόλα Δαμιανού-Παπαδοπούλου

Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΑΓΑΠΗ - ΓΙΟΛΑ ΔΑΜΙΑΝΟΥ-ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ - Εκδόσεις Ψυχογιός

Η ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΑΓΑΠΗ - ΓΙΟΛΑ ΔΑΜΙΑΝΟΥ-ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ - Εκδόσεις Ψυχογιός

Η ζωή είναι αγάπη Εκδόσεις Ψυχογιός

Η γέννηση ενός νέου βιβλίου πάντα φέρνει μια μεγάλη χαρά άσχετα αν είναι το πρώτο ή το 16ο γιατί κάθε ένα έχει μια δική του διαδρομή, τη δική του τύχη μέσα στον κόσμο. Το νέο μου μυθιστόρημα έχει τον τίτλο Η ζωή είναι αγάπη και θα κυκλοφορήσει από τις Εκδόσεις Ψυχογιός στις 7 Οκτωβρίου.  Πιστεύω πως στην νέα οικογένεια που ανήκω θα ανοιχτώ σε νέους ορίζοντες με ούριο άνεμο.  

Όταν αποφάσισα να γράψω το μυθιστόρημα «Η ζωή είναι αγάπη» δεν ήταν μια οποιαδήποτε επιλογή για να γράψω  ένα βιβλίο. Ήταν  μια επιτακτική ανάγκη, ήταν θέμα εσωτερικής αποκατάστασης για να εκφράσω συναισθήματα που ξύπνησαν μέσα μου όταν  συνάντησα μια γυναίκα καθηλωμένη σε αναπηρικό καροτσάκι μετά από ένα τροχαίο.  Ήταν έκφραση θαυμασμού και  διαπίστωσης πως η ζωή δεν σταματά στα δύσκολα, αλλά η ψυχή και το πνεύμα μας δίνουν φτερά να πετάμε.  Όταν εγώ καταπιάνομαι με ασήμαντους φόβους και εύκολα παραιτούμαι, έμαθα πως  εκεί έξω υπάρχουν άνθρωποι που δεν έχουν από πού να πιαστούν, χωρίς σωματικές δυνάμεις και μονάχα με το πνεύμα και τη ψυχή  κάνουν θαύματα!

Το «Η ζωή είναι αγάπη» είναι ένα βιβλίο που έχει να κάνει με συναισθήματα, με την αναμέτρησή μας με τη ζωή, με το θάνατο, με τους φόβους και την ανάγκη να βγούμε από την άβυσσο και να ζήσουμε!

Η νεαρή Ιάνθη   είχε την ψευδαίσθηση πως η ζωή της χαρίστηκε απλόχερα.  Ήταν είκοσι χρονών όμορφη, ανεξάρτητη, ερωτευμένη  και τα όνειρά της ξεδιπλώνονταν πριν καλά καλά τα ονειρευτεί.  Ήταν ένα κορίτσι με ευαισθησίες, έγραφε ποιήματα και είχε δική της στήλη στην εφημερίδα. Όμως όσο καλά κι αν σχεδιάζουμε τη ζωή μας, η μοίρα  παίζει ένα δικό της παιγνίδι με άγραφους κανόνες.

  Ποτέ δεν φαντάστηκε  η Ιάνθη  εκείνο το βράδυ που διασκέδαζε με το αγόρι  της και τις τέσσερεις φίλες  από το Γυμνάσιο,  πως οι ευτυχισμένες στιγμές θα είχαν ένα τόσο αναπάντεχο τέλος.    Η συντροφιά αφού ήπιε και διασκέδασε ,  αποφάσισε να φύγει με δυο αυτοκίνητα προς το κέντρο της πόλης. Η Ιάνθη ήταν συνοδηγός στο ένα από τα αυτοκίνητα που οδηγούσε το αγόρι της, και όταν οι οδηγοί άρχισαν ένα ανταγωνιστικό αγώνα ταχύτητας,   από διαίσθηση φόρεσε τη ζώνη ασφαλείας, κι αυτό αποδείχτηκε  μοιραίο!

 Το γεγονός πως η Ιάνθη έμεινε ανάπηρη, δεν της στέρησε το δικαίωμα να αγαπήσει και να αγαπηθεί. Ο γοητευτικός πρωταθλητής του μπάσκετ Φώτης Νομικού την ερωτεύεται κεραυνοβόλα στην πρώτη τους τυχαία  συνάντηση.   Και όπως λέει ο ίδιος «οι μέρες και οι νύχτες μου είχαν μια αναμονή, μια νοσταλγία, μια λαχτάρα να βρίσκομαι πλάι της, ν’ ακούω τη φωνή της. Το βλέμμα της όταν σε κοιτά έχει μια σταθερότητα, σαν ένα λιμάνι για να αράξεις».

Η Ιάνθη φοβόταν τη δύναμη του πάθους του.  «Μοιάζει με ξέχειλο ορμητικό ποτάμι που στη βιασύνη του παρασέρνει κι ό,τι βρεθεί στο δρόμο του…   Απ’ την άλλη υποκλινόμουν με δέος μπρος στην ανιδιοτέλεια της αγάπης του.   Δεν ήξερα αν η δική μου  μπορούσε  ποτέ να φτάσει  το μέγεθος της δικής του. Γιατί η δική μου αγάπη ήταν ήπια, τρυφερή, δεν έκανα καμιά υπέρβαση, ούτε  θυσία για να τον κατακτήσω».

Αυτό το μυθιστόρημα δεν είναι βιογραφικό. Πήρα πολλά στοιχεία από τη ζωή της ανάπηρης γυναίκας που συνάντησα   κι έκτισα το δικό μου μύθο.  Πήρα το θάρρος της, την αυτοπεποίθηση της, την καρτερικότητα, τους αγώνες και την πορεία που χάραξε. Δανείστηκα τους φόβους, τις ανασφάλειες, τους προβληματισμούς και την αισιοδοξία της. Πήρα ακόμα και τα σκαμπανεβάσματά της… Εκείνες τις στιγμές που  τα πράγματα ζορίζουν, οι ώμοι  λυγίζουν, τα μάτια βουρκώνουν κι ένα «γιατί» ταλανίζει τη σκέψη της για λίγο…   Και με  αυτά τα υλικά έφτιαξα τη δική μου ηρωίδα,  την Ιάνθη μου.  Της έδωσα πνοή απ’ τη πραγματική ηρωίδα, μα πορεύεται μέσα σ’ ένα εντελώς ξεχωριστό περιβάλλον με φανταστικούς ήρωες να την περιβάλλουν. Έτσι γράφτηκε το μυθιστόρημα που θα διαβάσετε. 

O πυρετός του Λάζα ή Ιός Έμπολα

Η ιστορία μοιάζει με παραμύθι και πολύ λίγοι την γνωρίζουν.  Το 1970   σ’ ένα μικρό χωριό ονόματι Λάζα κοντά στην πόλη Τζιός της Βόρειας Νιγηρίας, ζούσε η ηλικιωμένη γιατρός γνωστή με το όνομα Λώρα της Ευαγγελικής ιεραποστολής.  Από τα φοιτητικά της χρόνια στο Πανεπιστήμιο Μινεσότα έταξε σαν σκοπό της ζωής της να υπηρετεί τα ορφανά και άρρωστα παιδιά της Αφρικής.

Το χωριό Λάζα ήταν απομονωμένο κι έρημο. Εκτός από τα φρουτόδεντρα και τα λαχανικά που καλλιεργούσαν  δύσκολα έρχονταν άλλες προμήθειες. Τον καιρό της ξηρασίας οι ιθαγενείς έκαιγαν τα χόρτα της περιοχής και εκατοντάδες ποντίκια έτρεχαν τρομαγμένα. Τότε άρχιζε το ποντικοκυνήγι. Το τρίχωμα καιγόταν στη φωτιά και τα ποντίκια ήταν έτοιμα για μαγείρεμα.  Ακόμα και οι ιεραπόστολοι τα έτρωγαν ευχαριστώντας τον Θεό για τη θεόσταλτη τροφή.

Στον καταυλισμό του νοσοκομείου παρουσιάστηκαν κάποια κρούσματα ασθένειας που κανείς δεν μπορούσε να εξηγήσει.  Ψηλός πυρετός, αδυναμία, πόνοι στην πλάτη και ο λαιμός κατακόκκινος κρεμασμένος προς τα κάτω σαν πουλιού…  Η Λώρα τους εξέτασε προσεκτικά μα δεν έβγαζε άκρη. Λίγες ώρες μετά ένιωσε την ίδια αδυναμία. Είχε τάση λιποθυμίας κι ένιωσε να χάνει τον κόσμο γύρο της. Την βρήκαν πεσμένη στο έδαφος. Το αεροπλάνο  την μετέφερε στο Ευαγγελικό Νοσοκομείο του Τζιός και οι γιατροί την περίμεναν. Το θέαμα τους άφησε άφωνους. Άρχισαν αμέσως εξετάσεις. Πουθενά άκρη. Ο πυρετός τη ξεζούμιζε, οι ανάσες της εξασθενούσαν… Έσβηνε με το κρυφό παράπονο …  είχε πολλά ακόμα να προσφέρει. Η Λώρα έσβησε ανυποψίαστη για την αναστάτωση που θα προκαλούσε ο θάνατός της στην ανθρωπότητα. Για το πόσα ερωτηματικά υπέβαλλε στην μοντέρνα ιατρική ιστορία που άρχισε από το Τζιός για να απασχολήσει μερόνυχτα νοσοκομεία στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Η γιατρός του Ευαγγελικού νοσοκομείου που την περιέθαλψε, από ένα ασήμαντο γδάρσιμο που είχε στο δάκτυλο την ώρα της νεκροψίας, κόλλησε απ’ την ίδια αρρώστια. Πόνοι στην πλάτη, πρήξιμο στο στήθος και δυσκολίες στην αναπνοή. Δεν είπε τίποτα σε κανένα και κατέγραφε με κάθε λεπτομέρεια τα συμπτώματα. Έκανε αναλύσεις και σημείωνε. Ώσπου έπεσε σε κώμα. Άφησε εντολή το σώμα της να χρησιμοποιηθεί για έρευνες. Πέθανε σε λίγες μέρες αφήνοντας άρρωστη τον πιο στενό της συνεργάτη όπου μεταφέρθηκε άμεσα στις ΗΠΑ.

Ύστερα από πολλά θύματα και έρευνες ανακαλύφθηκε ένας νέος πυρετός που μεταδίδεται από τα ποντίκια. Έξη χρόνια μετά δόθηκε η πραγματική ονομασία του πυρετού. Ο Ιός Έμπολα.

Ένα μήνα μετά το συμβάν, μήνα Απρίλιο μπήκα στο ίδιο νοσοκομείο της ιεραποστολής να γεννήσω τον γιο μου. Είχαμε μεγάλη ανησυχία, όμως ο γλυκύτατος τότε νεαρός γιατρός Δρ. Κρίστιανσον με καθησύχασε πως το νοσοκομείο έχει απολυμανθεί και θα είμαι ασφαλής. 

Ο πυρετός του Λάζα ή Ιός Έμπολα

Η ιστορία μοιάζει με παραμύθι και πολύ λίγοι την γνωρίζουν.  Το 1970   σ’ ένα μικρό χωριό ονόματι Λάζα κοντά στην πόλη Τζιός της Βόρειας Νιγηρίας, ζούσε η ηλικιωμένη γιατρός γνωστή με το όνομα Λώρα της Ευαγγελικής ιεραποστολής.  Από τα φοιτητικά της χρόνια στο Πανεπιστήμιο Μινεσότα έταξε σαν σκοπό της ζωής της να υπηρετεί τα ορφανά και άρρωστα παιδιά της Αφρικής.

Το χωριό Λάζα ήταν απομονωμένο κι έρημο. Εκτός από τα φρουτόδεντρα και τα λαχανικά που καλλιεργούσαν  δύσκολα έρχονταν άλλες προμήθειες. Τον καιρό της ξηρασίας οι ιθαγενείς έκαιγαν τα χόρτα της περιοχής και εκατοντάδες ποντίκια έτρεχαν τρομαγμένα. Τότε άρχιζε το ποντικοκυνήγι. Το τρίχωμα καιγόταν στη φωτιά και τα ποντίκια ήταν έτοιμα για μαγείρεμα.  Ακόμα και οι ιεραπόστολοι τα έτρωγαν ευχαριστώντας τον Θεό για τη θεόσταλτη τροφή.

Στον καταυλισμό του νοσοκομείου παρουσιάστηκαν κάποια κρούσματα ασθένειας που κανείς δεν μπορούσε να εξηγήσει.  Ψηλός πυρετός, αδυναμία, πόνοι στην πλάτη και ο λαιμός κατακόκκινος κρεμασμένος προς τα κάτω σαν πουλιού…  Η Λώρα τους εξέτασε προσεκτικά μα δεν έβγαζε άκρη. Λίγες ώρες μετά ένιωσε την ίδια αδυναμία. Είχε τάση λιποθυμίας κι ένιωσε να χάνει τον κόσμο γύρο της. Την βρήκαν πεσμένη στο έδαφος. Το αεροπλάνο  την μετέφερε στο Ευαγγελικό Νοσοκομείο του Τζιός και οι γιατροί την περίμεναν. Το θέαμα τους άφησε άφωνους. Άρχισαν αμέσως εξετάσεις. Πουθενά άκρη. Ο πυρετός τη ξεζούμιζε, οι ανάσες της εξασθενούσαν… Έσβηνε με το κρυφό παράπονο …  είχε πολλά ακόμα να προσφέρει. Η Λώρα έσβησε ανυποψίαστη για την αναστάτωση που θα προκαλούσε ο θάνατός της στην ανθρωπότητα. Για το πόσα ερωτηματικά υπέβαλλε στην μοντέρνα ιατρική ιστορία που άρχισε από το Τζιός για να απασχολήσει μερόνυχτα νοσοκομεία στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Η γιατρός του Ευαγγελικού νοσοκομείου που την περιέθαλψε, από ένα ασήμαντο γδάρσιμο που είχε στο δάκτυλο την ώρα της νεκροψίας, κόλλησε απ’ την ίδια αρρώστια. Πόνοι στην πλάτη, πρήξιμο στο στήθος και δυσκολίες στην αναπνοή. Δεν είπε τίποτα σε κανένα και κατέγραφε με κάθε λεπτομέρεια τα συμπτώματα. Έκανε αναλύσεις και σημείωνε. Ώσπου έπεσε σε κώμα. Άφησε εντολή το σώμα της να χρησιμοποιηθεί για έρευνες. Πέθανε σε λίγες μέρες αφήνοντας άρρωστη τον πιο στενό της συνεργάτη όπου μεταφέρθηκε άμεσα στις ΗΠΑ.

Ύστερα από πολλά θύματα και έρευνες ανακαλύφθηκε ένας νέος πυρετός που μεταδίδεται από τα ποντίκια. Έξη χρόνια μετά δόθηκε η πραγματική ονομασία του πυρετού. Ιός Έμπολα.

Ένα μήνα μετά το συμβάν μπήκα στο ίδιο νοσοκομείο της ιεραποστολής να γεννήσω τον γιό μου. Είχαμε μεγάλη ανησυχία, όμως ο γλυκύτατος τότε νεαρός γιατρός Δρ. Κρίστιανσον με καθησύχασε πως το νοσοκομείο έχει απολυμανθεί και θα είμαι ασφαλής.

Λένας Μαντά Τα πέντε κλειδιά

 Πάνε μέρες που διάβασα το καινούργιο  βιβλίο της Λένας Μαντά Τα πέντε κλειδιά,(εκδόσεις Ψυχογιός) όμως η περιοδεία μου στην Κύπρο για την παρουσίαση του βιβλίου της Νικόλ Άννας Μανιάτη από τη μια και η αφόρητη ζέστη που με συνθλίβει από την άλλη, δεν μου έδωσαν την ευκαιρία να γράψω τις σκέψεις μου νωρίτερα.

Πρέπει να ομολογήσω πως   η Λένα Μαντά με ξάφνιασε ευχάριστα με  την προσπάθειά της να γράψει αστυνομικό μυθιστόρημα ή με αποχρώσεις αστυνομικού, όπως λέει η ίδια. Δεν είμαι ειδική στα αστυνομικά μυθιστορήματα για να το κρίνω, αλλά αυτό που είδα εγώ είναι ότι δεν παύει από το να είναι ένα καλό και σύγχρονο μυθιστόρημα με   σωστή δομή και άρτια δοσμένη ιστορία. Οι χαρακτήρες ώριμοι και ολοκληρωμένοι με έκαναν να νιώσω τη συναισθηματική τους  φόρτιση, το φόβο και την αγωνία τους. Η αμεσότητα της γραφής με ταύτισαν με την ηρωίδα κι έζησα την οδυνηρή της περιπέτεια. Οι ανατροπές  μου έκοψαν την ανάσα και η κορύφωση μερικές φορές με έκανε να δακρύζω. 

Μια απαγωγή, πέντε λουκέτα, πέντε μηνύματα ήταν η αφορμή για να ξυπνήσει ο εφιάλτης. Η Κυβέλη όταν έχασε το κοριτσάκι της χάθηκε μαζί  και όλος ο κόσμος της. Παρόλα τα πλούτη της, ήταν εντελώς μόνη κι αβοήθητη, δεν ήταν κανείς που να μπορεί να στραφεί για βοήθεια. της, ούτε και στον πανίσχυρο άντρα της,  Ορέστη Δελμούζο  μπορούσε να στηριχτεί, γιατί τους χώριζε ένα μεγάλο μυστικό.

Όταν τέλειωσα το μυθιστόρημα σκεφτόμουν, πόσο εμείς οι άνθρωποι γινόμαστε καταστροφικοί με τις ζωές μας. Αν  όλα αυτά τα μυστικά που   συχνά κρύβουμε χρόνια ολόκληρα από φόβο ή ανασφάλεια βρίσκαμε το κουράγιο ή την τόλμη να τα αποκαλύψουμε, πόσος πόνος και δάκρυα θα αποφεύγονταν.   Και όταν ύστερα από χρόνια ξεσκεπάζετε η αλήθεια, διαπιστώνουμε πως οι επιπτώσεις δεν θα ήταν μοιραίες. Όμως η ζωή μας έχει ήδη χαθεί!  

Απόσπασμα:

Με το βλέμμα στο δέντρο, αλλά χωρίς να το βλέπει, η Κυβέλη ένιωσε τα μάτια της να βουρκώνουν. Πόσο ανόητη υπήρξε… αν είχε το θάρρος να μιλήσει στον Ορέστη, η Μαργαρίτα θα ήταν μαζί τους από την πρώτη μέρα της ζωής της. Είχε κάνει τεράστια λάθη, είχε υποτιμήσει τον άντρα της, αφού πρώτα τον είχε χυδαία εξαπατήσει. Κι έπρεπε να ξεσπάσει τόσο κακό για να καταλάβει πόσο όμορφη ψυχή και μεγάλη αγάπη έκρυβε το αυστηρό του παρουσιαστικό. Ποτέ δεν μπήκε στον κόπο να ψάξει λίγο πιο βαθιά, να ανακαλύψει το μεγαλείο αυτού του ανθρώπου, κι ας ήταν δίπλα του τόσα χρόνια. Εγωίστρια και απίστευτα ρηχή, αυτή ήταν η ετυμηγορία για τον εαυτό της.

Εύχομαι η Λένα αν το θελήσει, να δοκιμάσει να γράψει ξανά αστυνομικό μυθιστόρημα. Εγώ το χάρηκα, μου κράτησε αμείωτο το ενδιαφέρον! Καλοτάξιδο κι αυτό.